نبودن عادت ماهانه در زن طلاق گرفته آمده است، چنين مى‌رساند كه در ذهن او، ارتباطى ميان عادت و عده وجود دارد و چه بسا چنين پرسشى برآمده از گفتارهايى است كه از خود امامان شنيده‌اند مانند:

«العدة من الماء.» (٤٠)

عده در صورتى است كه نطفه‌اى باشد [ كنايه از آميزش و زناشويى ].

ونيز :

«اما عدة المطلقة ثلاثة قرؤ فلاستبراء الرحم من الولد.» (٤١)

عده سه ماهه زن طلاق گرفته، براى آگاهى از آن است كه رحم او باردارنيست.

و بدين سان، در ذهن اين فقيه بزرگ، كه عرف اهل فقه، همگى، آنچه را از او با سندى درست رسيده باشد، درست و صحيح مى‌شمارند، اين گونه جاى گرفته است كه عده براى اطمينان از باردار نبودن است. پس، هرگاه زنى عادت نمى‌شود، چنين اطمينانى درباره او، خود به خود، يافت مى‌شود و نيازى به عده نيست. اين ذهنيت، او را بر آن داشت كه چنين بپرسد. بنابراين، همه موضوع نزد او، زنى است كه همسانش عادت نمى‌شود و ويژگى نابالغ بودن، يا سپرى كردن سالهاى قاعدگى، نقشى در آن ندارد. پاسخ امام(ع) كه عده‌اى بر او نيست، اين گونه مى‌فهماند كه همه موضوع، همان چيزى است كه در ذهن پرسش كننده يافت مى‌شود.

از اين روى، اگر در پى پيشرفتهاى نوين دانش، نمونه‌هاى ديگرى پديدار گردد، شكى نيست كه آن نيز همانند آن دو نمونه طبيعى‌اند.

٢. روايت معتبر عبدالرحمن بن حجاج :

«عبدالرحمن بن الحجاج قال: قال ابو عبدالله(ع): «ثلاث يتزوجن على كل حال، التى لم‌تحض و مثلها لاتحيض،قال: قلت: و ما حدها؟ قال: اذا اتى لها

(٤٠)همان، ص٤٠٣.
(٤١)همان، ص٤٠٢.