آدمى در هيچ شرايطى نبايد صله رحم را ترك كند و در هر حالى به ميزان ضرورى بايد به آن پاى‌بند باشد؛ حتى اگر به اندازه يك احوال‌پرسى كوتاه هم باشد مى‌بايد صله رحم كند. البته بدون آن كه حرمت و عزت نفس خود را از كف بدهد. صله رحم هرگز با از كف‌دادن عزت و احترام همراه نيست. حتى چه بسا مى‌تواند با نهايت احترام برخورد نمايد و در حد وسع و توان خود هديه بدهد؛ ولى صله رحم را ترك نكند. به طور مسلّم منظور از صله رحم، كمك به فقرا نيست، و كمك به ديگران خود موضوع ديگرى است و ضوابط خاص خود را دارد. لذا خويشاوند فقير هم نبايد از خويشاوندان متمكن و ثروتمند خود قطع ارتباط و قطع صله كند بلكه بايد به شكلى كه مطلوب است اين رابطه را حفظ نمايد و در راه تحكيم آن تلاش كند؛ چه به طور طبيعى اين رابطه شكل ارتباط انسان‌ها را تبيين و تنظيم مى‌نمايد و مشكلات ناشى از ارتباط‌هاى اجتماعى يا روابط اجتماعىِ ناسالم را حل مى‌كند و چه بسا فرصت بروز و ظهور را به آنها نمى‌دهد: مِنَ الْكَرَمِ صِلَةُ الرَّحِم؛ صله رحم نمودن از علايم كرم است.

در ادامه حضرت على(عليه السلام) به پيامد قطع صله رحم اشاره نموده، مى‌فرمايند: وَمَنْ يَثِقُ بِكَ اَوْ يَرْجُو صِلَتَكَ إِذَا قَطَعْتَ قِرَابَتَك؛ اگر از خويشاوند خود بريدى ديگر چه كسى مى‌تواند به تو اميدوار باشد؟ و چه كسى مى‌تواند انتظار داشته باشد كه تو به او كمك كنى؟ چون مردم با خود مى‌گويند اين شخص با خويشاوندان خودش اين گونه رفتار كرد و آنها را از خود دور ساخت و ارتباط خود را با آنها قطع نمود و از آنها دستگيرى نكرد؛ ما كه خويشاوند او نيستيم جاى خود دارد. وقتى مشاهده مى‌كنند، فردى با پسرعمو و پسردايى و نزديكان خودش اين گونه رفتار مى‌كند، ديگران چه اميدى مى‌توانند به او داشته باشند؟ حسن ارتباط مؤمنان با يكديگر اقتضا دارد آنان به‌گونه‌اى رفتار نمايند كه اگر كسى نيازى داشت، به راحتى و با طيب خاطر با آنها در ميان گذارد و از آنها يارى طلبد.

البته اين كه آدمى بايد غناى طبع و عزت نفس داشته باشد و حرمت خود را پاس دارد موضوع ديگرى است كه با كمك و يارى مؤمنان نسبت به يكديگر كاملا تفاوت دارد. غناى طبع و عزت نفس اقتضا مى‌كند كه انسان نياز خود را به ديگران عرضه ننمايد و به آنچه خود دارد اكتفا كند؛ اما اين هرگز بدان معنا نيست كه ديگران نبايد به هنگام تمكن مالى، در حد

‌