ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٤٨ - ترجمهء خطبهء صد و پنجاه و پنجم

تفسير عمومى خطبهء صد و پنجاه و پنجم
تفسير عمومى خطبهء صد و پنجاه و پنجم ٣ ، ٥ - الحمد للَّه الَّذى انحسرت الأوصاف عن كنه معرفته و ردعت عظمته العقول فلم تجد مساغا ألى بلوغ غاية ملكوته ، ( ستايش مر خداى راست كه توصيفات از وصول به باطن معرفت او ناتوان و عظمتش ، عقول انسانها را از رسيدن به ذات اقدسش طرد نموده است تا حدى كه راهى براى رسيدن به غايت ملكوت او درنيافته است . ) عقول انسانها را ، شناخت عظمتش امكانپذير نيست
عقول انسانها را ، شناخت عظمتش امكانپذير نيست يك مقايسهء بسيار روشن در اين مسئله مى تواند كمك زيادى براى ما داشته باشد . آيا تا حال در اين مسئله انديشيده‌ايد كه نزديكترين و واضحترين حقيقت براى افراد بشر در عرصهء طبيعت ، ذات ( نفس ، من ، خود يا شخصيت ) خود او است و با اين حال ، هرگز تعريفات و توصيفات ما كه بر مفاهيم و قضاياى محسوس و ملموس تكيه مى كنند ، از شناساندن ذات ما ناتوانند اين ناتوانى براى همهء صاحبنظران متفكر و مردم معمولى بقدرى واضح است كه قابل ترديد نيست ، زيرا نفس آدمى همان گونه كه ابو على ابن سينا