ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢١٩ - ترجمهء خطبهء صد و پنجاه و چهارم

و آنان هستند خزينه‌هاى خداوند رحماناگر سخن گويند ، راست گويند و اگر سكوت كنند [ گويندگان ] به آنان سبقت نگيرندهر طلايه دارى بايد به مردم خود راست بگويد و عقل خود را به كار بيندازدو از اهل آخرت باشدزيرا از عالم آخرت آمده و به سوى آن برمى گرددكسى كه با بينايى دلش مى نگرد و با بصيرت عمل مى كندآغاز كارش اين است كه بايد بداند آيا عمل او به ضرر او است يا به نفع اواگر به سود اوست حركت خود را ادامه بدهد و اگر به زيان او است از حركت در مسيرى كه به زيان او مى انجامد باز ايستدزيرا كسى كه بدون علم حركت مى كند ، مانند كسى است كه بيراهه مى رودچنين شخصى هر اندازه كه از راه واضح دور شود از هدفى كه به آن نيازمند است دورتر مى گرددو آن كسى كه به علم عمل كند مانند كسى است كه در راه آشكار و روشن حركت مى نمايدآن كس كه بينا است بنگرد و ببيند آيا او واقعا در حال حركت به پيش است يا گردنده به عقبو بدان براى هر ظاهرى باطنى است بر مثال خود . آنچه كه ظاهرش پاك است ، باطنش نيز پاك استو آنچه كه ظاهرش پليد است باطنش نيز پليد استپيامبر صادق صلى اللَّه عليه و آله و سلم فرموده است : « خداوند دوست مى دارد بنده را در حالى كه دشمن مى دارد عمل او را و عمل او را دوست مى دارد و بدنش را دشمن مى دارد » و بدان براى هر عملى گياهى استو هيچ گياهى از آب بىنياز نيستو آبها مختلفند آن آب كه پاك باشد سيراب كردنش ، كشتش پاك و ميوهء آن شيرين خواهد بود و آنچه كه سيراب شدن آن پليد باشد ، كشتش پليد و ميوه اش تلخ خواهد بود