ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢١١ - ١ در عباداتى كه خدا به او مقرر فرموده است ، شرك بورزد

٢ . با كشتن نفس محترمه اى تشفّى ( تسكين ) پيدا كند .

٢ . با كشتن نفس محترمه اى تشفّى ( تسكين ) پيدا كند .
شخصى كه بدون عامل مجوّز عمدا مرتكب قتل نفس محترمه اى مى گردد و آن را وسيله اى براى تشفّى ( تسكين قلب ) تلقى مى نمايد ، در عين حال كه نهالى از نهالهاى باغ خلقت خداوندى را مى خشكاند يا آن را مى سوزاند ، در مقام تجرّى و جسارت به مقام شامخ باغبان باغ بزرگ خلقت نيز برمى آيد ، و اين غير از ارتكاب قتل نفس عمدى بدون حالت تشفّى مى باشد . لذا كيفر اخروى او بسيار شديدتر از كشتن يك فرد از انسان خواهد بود . در اين مورد هم مانند شماره يكم بايد بگوييم : چنين تبهكارى خدا را نمى شناسد كه با نابود ساختن يك نهال از باغ او كه مساوى آتش زدن بر همهء نهالهاى باغ او است [١] تسكين و تشفّى پيدا مى كند .
٣ . انسانى را معيوب كند به وسيلهء كارى كه ديگرى آن را انجام داده است
٣ . انسانى را معيوب كند به وسيلهء كارى كه ديگرى آن را انجام داده است اگر بخواهيم براى معيوب كردن يك انسان پاك و برى از عيب ، عبارتى پيدا كنيم كه تا حدى بتواند كار انجام شده را توضيح بدهد ، بايد بگوييم : چنان شخصى ، صدمه اى بر شخصيت يك انسان وارد آورده است كه مديريت تمامى زندگى مادى و معنوى انسان بىگناه را به عهده دارد . پس در حقيقت ، شخص مزبور مرتكب قتل شخصيت بدون مجوز گشته است . و با نظر به اين كه گاهى مختل ساختن يك شخصيت ، زندگى او را در امواجى از زجر و شكنجه فرو مى برد و گاهى اين ناگوارى به درجه اى مى رسد كه مرگ

[١] . ( مِنْ أَجْلِ ذلِكَ كَتَبْنا عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَنَّه مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَمَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً . ) المائدة ، آيه ٣٢ . ( و از اين جهت به بنى اسرائيل مقرر داشتيم هر كس نفسى را بدون عنوان قصاص يا افساد در روى زمين بكشد ، مانند آن است كه همهء انسانها را كشته است و هر كس كه يك نفس را احياء كند مانند آن است كه همهء انسانها را احياء كرده است . )