ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٣٤ - ٥ وجوب وفاء به پيمانها ،

٥٧ - هر كس كه در موردى سود از آن او است ، ضرر در همان مورد نيز از آن او است .
من له الغنم فله الغرم ٥٨ - هر شيئى كه عاريه دادن آن صحيح باشد ، اجاره دادن آن هم صحيح است .
كلّ ما يصحّ أعارته يصحّ اجارته ٥٩ - آنچه كه شرعا امكان ندارد مانند اين است كه عقلا محال است .
الممتنع شرعا كالممتنع عقلا ٦٠ - آنچه كه ممكن است در امور فرعى قابل چشمپوشى باشد ، ممكن است در اصول ، قابل چشمپوشى نباشد . به عنوان مثال : وقف بر معدوم صحيح نيست ولى وقف بر معدوم به تبع موجود ، صحيح است . يغتفر فى التّوابع ما لا يغتفر فى غيرها ٦١ - مطلق ، منصرف به فرد شايع آن است مشروط به اين كه انصراف بدوى نباشد .
المطلق ينصرف ألى الفرد الشّائع ٦٢ - براى كسى كه توانايى سخن در بارهء خود دارد ، سكوت كند ، نمى توان نظرى را به او نسبت داد مگر قرائن دلالت به رضا يا رد داشته باشد .
لا ينسب لساكت قول ٦٣ - تأخير بيان از وقت حاجت صحيح نيست .
لا يصحّ تأخير البيان عن وقت الحاجة ٦٤ - آنچه كه با مقدمه اختيارى ، از اختيار خارج شده است ، منافاتى با اختيار و مسئوليت ندارد .
المنافى للاختيار لا ينافي الاختيار ٦٥ - آنچه كه به عنوان سنت صالحه در گذشته اثبات شده و خلاف صلاحيت آن اثبات نشده است بايد به حال خود گذاشت . القديم يترك على قدمه يا مالك و لا تنقض سنّة صالحة عمل بها صدور هذه الامّة .