ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٨ - تبصره

به شكل ستارگان ديده مى شوند ، به اضافهء حكمت وجودى خود آنها ، نمايش زيبائى آنها را براى ساكنان كرهء زمين و شايد ديگر كراتى كه جاندارانى درك - كنندهء زيبائى داشته باشند ، هدفگيرى فرموده است . چنانكه در بعضى از آيات گذشته مشاهده كرديم : ( إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ ) ( ما آسمان دنيا را با زينت ستارگان آراستيم . ) با اين كه نقش ستارگان در زمينهء رنگ آبىنما بسيار ساده بنظر مى رسد ، ولى از نظر عظمت انبساط روحى كه در انسان ايجاد مى كند ، قابل مقايسه با هيچ يك از زيباييهاى محسوس طبيعى و هنرى نمى باشد ، مخصوصا با در نظر داشتن اين كه نا محدود بودن و گسترش بىخطَّ و مرز فضائى كه ستارگان در آن مشاهده مى شوند ، احساس بيكرانه جوئى و گرايش به بينهايت را تا حدودى در انسان بر مى انگيزد و لذّت و انبساط فوق توصيفى را نصيب انسانهاى آگاه و حسّاس مى نمايد .
تبصره - در آخر جملات مورد تفسير دو كلمهء نحس و سعد بصورت جمع آمده و آن دو را به ستارگان نسبت داده است . اگر مقصود از نحس و سعد ، ضرر و سود ناشى از ارتباطات و حركات طبيعى كرات فضائى با يكديگر بوده باشد ، اشكالى وجود ندارد و اگر اين احتمال در دو اصطلاح صحيح نباشد ، بايد گفت : اين دو اصطلاح از اضافات نسخه نويسها بوده است ، زيرا نحس و سعد و بطور عموم تأثير ستارگان در سرنوشت انسانها بترتيبى كه در احكام نجومى پنداشته شده است از ديدگاه اسلام بهيچ وجه صحيح نيست و در مباحث گذشتهء اين مجلَّدات ، اين مسئله مشروحا مطرح شده است مراجعه فرمائيد .