ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٩٧ - ترجمهء خطبهء نود و سوم

ترجمهء خطبهء نود و سوم قسمتى از خطبه ايست از آن حضرت عليه السّلام أمير المؤمنين عليه السّلام در اين خطبه مردم را به فضيلت و علم خود آگاه مى نمايد و فتنهء بنى اميّه را بيان مى فرمايد پس از حمد و ثناى خداوندى ، اى مردم ، من چشم فتنه را كندم ، پس از آنكه ظلمت آن فتنه به نوسان و اضطراب افتاد و شرّ بيمارى « كلب » آن شدّت پيدا كرد ، هيچ كس غير از من ، جرأت نزديك شدن بان فتنه را نداشت از من بپرسيد پيش از آنكه مرا از دست بدهيد [ مرا گم كنيد ، من از ميان شما بروم ] سوگند بخدائى كه جانم بدست اوست ، نخواهيد پرسيد او هيچ چيزى ميان موجوديّت كنونىتان تا روز قيامت و نه در بارهء گروهى كه صد كس را هدايت كند و گمراه كند صد كس را ، مگر اين كه شما را اطَّلاع خواهم داد از دعوت و تبليغ كننده اش و راننده و محرّكش - ١٠ و جايگاه فرود مراكب و بار و اثاث آن را و اطَّلاع مى دهم بشما از اهل آن مردم كسى را كه كشته خواهد شد و كسى را كه [ با اجل طبيعى ] خواهد مرد و اگر شما مرا گم كنيد و امور ناگوار و رويدادهاى بسيار سخت بر شما فرود آيد كثيرى از سؤال كنندگان سرپائين بيندازند و كثيرى از مسئولين شكست بخورند و اين هنگامى است كه جنگ و پيكارى كه شما را در خود فرو برده است ، خود را جمع كند و پوشاك پاهايش را بالا بزند و دنيا براى شما تنگ گردد و روزهاى ابتلا و