ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٧ - ١٠ - خورشيد و ماه در مجراى خود

و حركت ستارگان سيّار و نزول و صعود و نحس و سعد آنها بجريان انداخت ) .
١٠ - خورشيد و ماه در مجراى خود ١٦ - خداوند سبحان خورشيد و ماه را بجريان قانونى خود انداخت .
بعضى از دانشمندان ستاره شناس دورانهاى جديد را عقيده بر آن بود كه خورشيد كه مركز مجموعهء منظومهء شمسى است ، حركتى ندارد و ساكن است ولى بعدها اين نظريّه بوسيلهء بعضى ديگر از ستاره شناسان عصر جديد مردود شد و اثبات كردند كه خورشيد با يك حركت آرام رو به نقطه اى از فضا كه ستاره اى در آن قرار دارد حركت مى كند . قرآن مجيد از حركت خورشيد خبر مى دهد .
( وَالشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ) [١] ( و خورشيد رو به مستقرّى كه براى آن تعيين شده است ، حركت مى كند و اين حركت تقديرى از خداوند عزيز و داناست . ) ١٧ - خورشيد همهء فضاهايى را كه بر آنها مى تابد روشن مى سازد ، و از اين روشنائى همهء واحدهائى كه در منظومهء اين جرم بسيار بزرگ قرار گرفته‌اند كه يكى از آنها كرهء زمين است ، انواعى گوناگون استفاده مى كنند ، كه از آن جمله است علم به ماه‌ها و سالها و ديگر محاسبات . امّا فراموش نكنيد كه خفّاشان اين موجود بزرگ نورانى را نمى بينند و يا از ارتباط با آن در زحمتند ١٨ - در جملات مورد تفسير و ديگر موارد از نهج البلاغه و در آيات قرآن مجيد ، اين مسئله كه خداوند متعال در آفرينش كرات فضائى كه براى ما

[١] . يس آيهء ٣٨ .