تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٢٠ - وجوب رد غيبت

اگر كسى زبان به غيبت گشود بر ديگران لازم است كه آنرا ردّ كرده و از وى استقبال نكنند.

از كتاب محاسن باسنادش از ابى ذر رضوان اللّه عليه، از حضرت نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل شده كه حضرت فرمودند:

كسيكه نزدش غيبتى از برادر مؤمنش شد و وى قادر بر كمك او باشد و كمكش نمايد حقتعالى او را در دنيا و آخرت يارى خواهد نمود و اگر وى را مخذول و منكوب قرار داد در حاليكه بر نصرتش متمكّن باشد حقتعالى او را در دنيا و آخرت مخذول و منكوب مى‌نمايد.

و نظير اين روايتست، روايتى ديگر از مرحوم صدوق باسنادش از امام صادق، از آباء گرامش عليهم السّلام در وصيّت حضرت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به مولانا امير المؤمنين على عليه السّلام.

و از كتاب عقال الاعمال بسندش از جناب رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل شده:

كسيكه غيبتى را از برادر ايمانيش در مجلسى شنيد و آنرا ردّ نمود حقتعالى هزار درب از شرّ در دنيا و آخرت از او ردّ مى‌كند، پس اگر آنرا ردّ نكرده بلكه خوشوقت و خشنود گرديد وزر و وبالى كه بر گوينده است بر او نيز مى‌باشد.

و از مرحوم صدوق باسنادش از امام صادق عليه الصّلوة و السّلام در حديث ملاهى منقولست كه حضرت از نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اينطور نقل فرمودند:

كسيكه تفضّل بر برادر ايمانيش كرده و غيبتى را كه درباره‌اش شنيده ردّ كند حقتعالى هزار درب از شرّ در دنيا و آخرت از او ردّ مى‌كند، پس اگر غيبت را از او ردّ نكند در حاليكه بر ردّ آن قادر باشد هفتاد برابر وزرى كه بر عهده گوينده است بر ذمّه وى ثابت مى‌گردد تا آخر حديث.

مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

شايد وجه زيادى عقاب شنونده از گوينده اين باشد كه مستمع وقتى غيبت را ردّ نكرد و بگوينده ميدان داد كه هرچه خواست بگويد وى بر اينفعل قبيح و زشت‌