تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧١٢ - كبيره بودن غيبت

جواز غيبت مخالف‌

سپس مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

از ظاهر اخبار اينطور استفاده ميشود كه حرمت غيبت صرفا در حقّ مؤمن مى‌باشد، يعنى باستناد اين ظواهر مى‌توان گفت تنها غيبت و پشت‌سرگوئى شيعه حرام و نامشروع است امّا مخالف غيبتشان جايز بوده همانطورى كه مى‌توان ايشان را لعن نمود.

توهّم و دفع آن‌

ممكنست چنين توهّم شود كه آيه شريفه (آيه حرمت غيبت) عام بوده و عمومش همچون عموم برخى از روايات مطلق مسلمان را شامل شده لاجرم همانطورى كه غيبت شيعه حرام است از سنّى نيز نمى‌توان غيبت كرد.

در جواب مى‌گوئيم:

اين توهّم مدفوع است چه آنكه ضرورى مذهب اماميّه است و از نظر قاطبه علماء شيعه ثابت مى‌باشد كه اهل سنّت احترامى نداشته و هيچكدام از احكام اسلام بر ايشان بازنگشته مگر اندكى از احكام كه نظام معاش مؤمنين بآن متوقّف است نظير متنجّس نشدن آنچه با رطوبت با ايشان ملاقات كند و نيز حلّيّت ذبائح آنها، جواز نكاح و ازدواج با ايشان و حرمت ريختن خون آنها بمنظور دفع فتنه و حرمت تزويج با زنان شوهردار ايشان بمقتضاى اينكه هرقومى نكاحى دارند و امثال اين احكام.

از اين گذشته مثاليكه در آيه ذكر شده اختصاص بكسى دارد كه اخوّت و برادريش ثابت باشد و آن صرفا مؤمن و شيعه مى‌باشد، بنابراين آيه شامل كسيكه تبرّى از او واجب است نمى‌شود و بهرصورت در اينمسئله اشكالى بنظر نمى‌رسد و پس از ملاحظه روايات وارده در غيبت و حكمت حرمت آن در نظر شارع ديگر ترديدى براى كسى باقى نميماند كه محور حكم بحرمت صرفا مؤمن بوده نه كسيكه در شرع انور احترامى ندارد.