پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٩ - شرح و تفسير فلسفه، بخش مهمى از احكام اسلامى
در آيه قبل از آن مىفرمايد: «وَلَا يَأْبَ الشُّهَدَاءُ إِذَا مَا دُعُوا»؛ و شاهدان هنگامى كه دعوت (به دادگاه براى اداى شهادت) بشوند ابا نكنند». [١]
روايات اسلامى نيز درباره كتمان شهادت، حرمت آن را با صراحت بيان كرده است در حالى كه در قوانين ديگر دنيا، شهادت شهود معمولًا الزامى نيست؛ هركس مايل باشد و سود خود را در شهادت دادن ببيند شهادت مىدهد وگرنه مىتواند آن را مكتوم نمايد.
واجب ساختن اين كار براى آن است كه افراد نتوانند حقوق مردم را پايمال كنند.
در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مىخوانيم:
«مَنْ شَهِدَ شَهَادَةَ حَقٍّ لِيُحْيِيَ بِهَا حَقَّ امْرِئٍ مُسْلِمٍ أَتَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلِوَجْهِهِ نُورٌ مَدَّ الْبَصَرِ تَعْرِفُهُ الْخَلَائِقُ بِاسْمِهِ وَنَسَبِه؛
كسى كه شهادت حقى بدهد تا حق مسلمانى را بهوسيله آن احيا كند، روز قيامت در حالى وارد عرصه محشر مىشود كه از صورتش نورى برمىخيزد كه تا آنجا كه چشم كار مىكند پيش مىرود و تمام خلايق او را با نام و نسبش مىشناسند». [٢]
در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم كه در تفسير آيه «وَلَا يَأْبَ الشُّهَدَاءُ إِذَا مَا دُعُوا» مىفرمايد:
«لَا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ إِذَا دُعِيَ إِلَى الشَّهَادَةِ يَشْهَدُ عَلَيْهَا أَنْ يَقُولَ لا أَشْهَدُ لَكُمْ؛
براى هيچكس سزاوار نيست هنگامى كه دعوت به شهادت دادن بر چيزى شود بگويد: من براى شما شهادت نمىدهم». [٣]
شگفت اينكه بعضى از شارحان نهجالبلاغه شهادت را در اينجا به معناى شهادت در راه خدا در ميدان نبرد تفسير كردهاند و آن را سبب تقويت دين دانستهاند در حالى كه تعبيرات امام عليه السلام، قبل و بعد از آن تناسبى با آن ندارد، زيرا امام عليه السلام قبلًا جهاد را به عنوان عزت اسلام بيان فرمود و تعبير به «مجاحدات»
[١]. بقره، آيه ٢٨٢
[٢]. كافى، ج ٧، ص ٣٨٠، ح ١
[٣]. همان، ص ٣٧٩، ح ١