پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٥٧ - شرح و تفسير با نعمتهايش او را معصيت مكن

شرح و تفسير با نعمت‌هايش او را معصيت مكن‌

امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به نكته مهمى اشاره مى‌كند و آن اين‌كه «انسان در برابر نعمت‌هايى كه خداوند به وى داده كمترين وظيفه‌اش اين است كه نعمت‌هايش را وسيله معصيت او قرار ندهد»؛

(أَقَلُّ مَا يَلْزَمُكُمْ لِلَّهِ أَلَّا تَسْتَعِينُوا بِنِعَمِهِ عَلَى مَعَاصِيهِ)

. نافرمانى مولا هميشه زشت است، ولى زشت‌ترين حالات نافرمانى و عصيان اين است كه انسان نعمت‌هاى او را وسيله نافرمانى وى قرار دهد.

در بعضى از تواريخ آمده است «سبكتكين» كه از كاركنان عزالدوله بختيار بود بر ضد او خروج كرد. «صابى» نويسنده معروف از طرف عز الدوله نامه‌اى به او نوشت كه اى كاش مى‌دانستم با چه وسيله‌اى بر ضد ما قيام كرده‌اى، در حالى كه پرچم ما بالاى سرت در اهتزاز است و بردگان ما در طرف راست و چپ تو قرار دارند و اسب‌هاى سوارى تو علامت ما را بر خود دارند و لباس‌هايى كه بر تن دارى به‌وسيله ما بافته شده است و سلاح‌هايى كه براى دشمنانمان تهيه كرده بوديم در دست توست. [١]

از اين مثال تاريخى به خوبى روشن مى‌شود كه چه اندازه زشت است كه انسان مشمول نعمتى از سوى ديگرى شود و همان نعمت را بردارد و بر ضد او اقدام كند.

[١]. شرح نهج‌البلاغه ابن ابى‌الحديد، ج ١٩، ص ٢٤٢