پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٠ - ٢ راه و رسم تعزيت گفتن

دشمنانشان نيز در مصيبت‌ها تسليت مى‌گفتند، همان‌گونه كه در حديث شريف بالا، اميرمؤمنان على عليه السلام به اشعثِ منافق تسليت گفت و اين يك خلق و خوى انسانى و بزرگوارانه است.

در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«مَنْ عَزَّى مُصَاباً كَانَ لَهُ مِثْلُ أَجْرِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْتَقِصَ مِنْ أَجْرِ الْمُصَابِ شَيْئاً؛

كسى كه مصيبت‌زده‌اى را تسليت بگويد به‌اندازه پاداش آن مصيبت‌زده ثواب دارد بى‌آن‌كه چيزى از اجر شخصى كه گرفتار مصيبت است كم شود». [١]

در حديث ديگرى از ابوجعفر ثانى (امام جواد عليه السلام) مى‌خوانيم: حضرت مى‌خواست به مردى كه فرزند عزيز خود را از دست داده بود تسليت بگويد چنين فرمود: از مصيبت تو در مورد فرزندت على باخبر شدم، نيز مطلع شدم كه او از عزيزترين فرزندانت بود. آرى خداى متعال (گاه) عزيزترين افراد انسان را مى‌گيرد تا پاداشى هرچه بزرگ‌تر به او دهد. خداوند اجر تو را افزون كند و صبر و شكيبايى دهد و قلب تو را آرامش ببخشد كه او بر هر كارى قدرت دارد و خداوند، اين مصيبت را جبران نمايد. [٢]

اين مسئله از نظر عقلى نيز مسلم است كه تسلى دادن مصيبت‌زدگان و همدردى با آن‌ها سبب تسكين و آرامش خاطر و كاهش درد و رنج مصيبت مى‌شود و اين، خدمت بزرگى به چنين كسانى است و چه بسا اگر اين اظهار محبت‌ها و همدردى و تسليت‌ها نباشد، طوفان سهمگين مصيبت به‌قدرى شديد است كه شخص عزادار را از پاى درمى‌آورد و به يقين نجات جان انسان‌ها از افضل قربات است.

به خصوص در مورد مرگ فرزندان روايات زيادى در اجر و پاداش آن‌ها وارد

[١]. كافى، ج ٣، ص ٢٠٥، ح ٢

[٢]. همان، ح ١٠