پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٦ - شرح و تفسير غضب و جنون!

در آيات قرآن مجيد و روايات اسلامى درباره كظم غيظ (فروخوردن خشم) و نكوهش غضب تعبيرات بسيار پرمعنا آمده است. در سوره «شورى» يكى از نشانه‌هاى افراد باايمان را اين مى‌شمرد كه چون از دست كسى عصبانى مى‌شوند او را مى‌بخشند و خشم خود را فرو مى‌خورند. «وَإِذَا مَا غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ». [١]

در آيه ١٣٤ سوره «آل عمران» در نشانه‌هاى مؤمنان و نيكوكاران مى‌فرمايد:

«آن‌ها كسانى هستند كه در زمان شادكامى و ناراحتى در راه خدا انفاق مى‌كنند و خشم خود را فرو مى‌برند و از خطاى مردم درمى‌گذرند»؛ «الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ».

خطرات غضب به‌قدرى است كه در حديثى از حضرت رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: مردى خدمت آن حضرت آمد، عرض كرد:

«يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي عِظَةً أَتَّعِظُ بِهَا؛

اندرزى به من بده تا از آن پند گيرم»، فرمود:

«انْطَلِقْ وَلا تَغْضَبْ؛

برو و هرگز غضب مكن». آن مرد بار ديگر همان تقاضا را از پيامبر صلى الله عليه و آله كرد و حضرت همان جمله را تكرار فرمود و همچنين در مرتبه سوم. [٢]

در حديث ديگرى از همان حضرت عليه السلام آمده است كه شخصى خدمتش رسيد و چنين تقاضايى كرد، پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «برو و هرگز غضب مكن». آن مرد عرض كرد: همين يك دستور مرا كافى است. سپس به سراغ خانواده‌اش آمد و مشاهده كرد كه در ميان قبيله او جنگى درگرفته، در برابر هم صف كشيده‌اند و اسلحه برداشته‌اند، هنگامى كه اين منظره را ديد او هم اسلحه برداشت و در كنار آن‌ها ايستاد ناگهان به ياد كلام پيامبر صلى الله عليه و آله افتاد، سلاح را بر زمين افكند و به سوى جمعيت دشمنانش آمد و گفت: اى جمعيت اگر بر شما جراحت يا قتل يا ضربى وارد شده كه اثرى از آن باقى نمانده من از مال خودم ادا مى‌كنم.

[١]. شورى، آيه ٣٧

[٢]. كافى، ج ٢، ص ٣٠٣، ح ٥