پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٩ - شرح و تفسير از دست دادن فرصتها
شرح و تفسير از دست دادن فرصتها
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه، از يك واقعيت كه دامان غالب مردم را مىگيرد- هرچند گروهى از نيكان و پاكان از آن مستثنا هستند- خبر مىدهد و مردم را به دو گروه تقسيم مىكند: گروهى كه مهلت آنها سرآمده؛ يا پير و ناتوانند، يا بيمار و در آستانه مرگ و يا مستحق مجازاتند. اينها از خداوند متعال و يا از خلق خدا تقاضاى مهلت مىكنند تا خطاهاى خود را جبران نمايند در حالى كه زمانى طولانى فرصت در اختيار داشته و كارى نكردهاند.
امام عليه السلام درباره اينها مىفرمايد: «آن كس كه زمانش پايان گرفته، خواهان مهلت است»؛
(كُلٌّ مُعَاجَلٌ يَسْأَلُ الْإِنْظَارَ، وَكُلٌّ مُؤَجَّلٌ يَتَعَلَّلُ بِالتَّسْوِيفِ)
. اينها همانها هستند كه قرآن مجيد درباره آنها مىگويد: «حَتَّى إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمْ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ* لَعَلِّى أَعْمَلُ صَالِحاً فِيمَا تَرَكْتُ»؛ (آنها همچنان به راه غلط خود ادامه مىدهند) تا زمانى كه مرگ يكى از آنها فرا رسد مىگويد:
پروردگارا! مرا بازگردان شايد در آنچه ترك (و كوتاهى) كردهام عمل صالحى انجام دهم». [١]
گروه دوم كسانى هستند كه براى هرگونه اعمال نيك يا جبران گناهان گذشته فرصت دارند؛ جوانند، سالمند، در محيطى آرام و امن و امان زندگى مىكنند؛
[١]. مؤمنون، آيه ٩٩ و ١٠٠