پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٩٨ - شرح و تفسير شركاى اموال ما

وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ»؛

آنچه نزد شماست فانى مى‌گردد و آنچه نزد خداست باقى مى‌ماند» [١]، هرگز خللى در آن وارد نمى‌شود.

آرى اين شريك، همان نيازمندان و محرومانى هستند كه انفاق بر آن‌ها در قرآن مجيد با تعبير وام دادن به خدا بيان شده است: «مَّنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافاً كَثِيرَةً» [٢] همان وامى كه حداقل ده برابر و حداكثر هفتصد برابر و بيشتر به آن سود داده خواهد شد.

همان‌گونه كه در بحث اسناد اين گفتار حكيمانه اشاره شد اين سخن به دو صورت ديگر نيز نقل شده: نخست:

«بَشّر مالَ الْبَخِيلِ بِحادِثٍ أو وارِثٍ؛

به مال افراد بخيل بشارت ده كه يا حوادث نابودكننده در انتظار آن است و يا وارث» و ديگر اين‌كه:

«إنَّ لَكَ فِي مالِكَ شَريكَيْنِ: الْحَدَثانِ‌ [٣] وَالْوارِثِ فَإنِ اسْتَطَعْتَ أنْ لا

تَكُونَ أبْخَسُ الشُّرَكاءِ حَظّاً فَافْعَلْ؛

در مال تو (جز تو) دو شريك هست: حوادث نابودكننده و وارث، هرگاه بتوانى سهم تو كمتر از آن دو نباشد انجام ده (بخشى از اموالت را انفاق كن)».

شگفت اين‌كه بسيار ديده شده است فرزندان افراد ثروتمند، انتظار مرگ پدر را مى‌كشند تا هرچه زودتر بتوانند از اموال او بهره ببرند.

عجيب‌تر از آن اين‌كه در زمان خود ديده‌ايم فرزندان در اواخر عمر پدر، مال او را ميان خود تقسيم مى‌كنند و حتى پدر را از نيازمندى‌هاى زندگى خود محروم مى‌سازند در حالى كه هنوز زنده و به حكم خدا و قوانين بشرى مالك اموال خويش است.

[١]. نحل، آيه ٩٦

[٢]. بقره، آيه ٢٤٥

[٣]. «حَدَثان» بر وزن «ضَرَبان» معانى فراوانى دارد؛ از جمله رويدادهاى سخت زندگى‌