پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٨ - نكته فقر و غنا

نقص عملى دامن فقير را مى‌گيرد به خصوص اگر انسان كم‌ظرفيت و پايه اعتقادات او سست باشد.

اضافه بر اين، از نظر اخلاقى نيز گرفتار مشكل مى‌شود، زيرا كينه و حسد و بخل و صفات ديگرى از اين قبيل دامان فقير را در بسيارى از اوقات مى‌گيرد.

اما اين‌كه عقل را مشوش مى‌سازد نيز به تجربه ثابت شده است كه افراد گرسنه و فقير هرچند عقل نيرومندى داشته باشند توان فكر كردن و انديشيدن را از دست مى‌دهند و حتى گاه در مسائل ساده زندگى گرفتار اشتباه مى‌شوند و قدرت بر تفكر و تصميم‌گيرى را به دليل فقر و پريشانى از دست مى‌دهند.

جمله‌

«داعِيَةٌ لِلْمَقْتِ؛

موجب بدبينى مى‌گردد» داراى دو تفسير است: نخست اين‌كه مردم از چنين شخصى فاصله مى‌گيرند و حتى او را مزاحم خود تصور مى‌كنند و ديگر اين‌كه او هم از مردم فاصله مى‌گيرد، چراكه بسيارى از اوقات فكر مى‌كند مردم اسباب فقر او را فراهم كرده‌اند و حق او را خورده و او را بر خاك سياه نشانده‌اند، بنابراين از دو سو خشم و ناخرسندى حاصل مى‌شود.

نكته فقر و غنا

تاكنون به مناسبت‌هاى مختلف با توجه به كلمات مولا اميرمؤمنان عليه السلام بحث‌هايى در مورد فقر و غنا كرده‌ايم. به سبب اهميت اين موضوع و پاره‌اى از ابهامات يا اشتباهات، لازم است باز هم درباره نظر اسلام در مورد اين دو موضوع بحث كنيم.

در اين‌كه آيا غنا و بى‌نيازى افضل است يا فقر، در ميان دانشمندان، اختلافى ديده مى‌شود. هر يك از طرفداران اين دو به آياتى از قرآن مجيد يا روايات اسلامى استدلال كرده‌اند.