پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٥ - شرح و تفسير قرب سلطان است از آن قرب، الحذر!
شرح و تفسير قرب سلطان است از آن قرب، الحذر!
امام عليه السلام در اين كلام حكيمانه اشاره به موقعيت خطرناك اطرافيان سلاطين و پادشاهان و زمامداران مىكند و مىفرمايد: «همنشين سلطان مانند كسى است كه بر شير سوار است، ديگران به مقام او غبطه مىخورند ولى او خود بهتر مىداند در چه وضع خطرناكى قرار گرفته است».
(صَاحِبُ السُّلْطَانِ كَرَاكِبِ الْأَسَدِ: يُغْبَطُ بِمَوْقِعِهِ، وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَوْضِعِهِ)
. تاريخ نشان مىدهد كه مقربان سلاطين هميشه گرفتار خطرى بودهاند كه امام عليه السلام در اين كلام حكيمانه به آن اشاره كرده است.
مردم، مقام و جاه آنها را مىبينند و غبطه مىخورند كه اى كاش به جاى آنها بودند و با استفاده از قدرت سلطان مىتوانستند هر كارى را بخواهند انجام دهند.
اين در حالى است كه آنها همواره بر لب پرتگاه خطرند و بسيار شده است كه ناگهان سلطان به آنها بدبين شده، نهتنها دستور عزل آنها را داده، بلكه آنها را به شدت مجازات نموده و در بسيارى از موارد نابود كرده است.
اين به آن سبب است كه از يكسو سلاطين انتظار دارند اطرافيانشان كارهاى آنها را بزرگ جلوه دهند و نقاط ضعف را نبينند و تملق و چاپلوسى را به درجه اعلا برسانند و از سوى ديگر افراد حسود، همواره به سخنچينى درباره آنها مىپردازند و اگر كمترين لغزشى براى آنها پيدا شود آن را بزرگ كرده به سلطان