پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨١٣ - شرح و تفسير زياد خود را اسير آنها مكن

شرح و تفسير زياد خود را اسير آن‌ها مكن‌

امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه براى جلوگيرى از حرص حريصان و دنياپرستى دنياپرستان كه علاقه شديدى به زن و فرزند خويش دارند به يكى از ياران خود چنين فرمود: «بيشترين دلمشغولى خود را به خانواده و فرزندان (و تأمين زندگى آن‌ها) اختصاص مده، زيرا اگر آن‌ها از دوستان خدا باشند خدا دوستان خود را تنها نمى‌گذارد و اگر از دشمنان خدا هستند چرا همّ خود را صرف دشمنان خدا مى‌كنى؟!»؛

(لَا تَجْعَلَنَّ أَكْثَرَ شُغْلِكَ بِأَهْلِكَ وَوَلَدِكَ: فَإِنْ يَكُنْ أَهْلُكَ وَوَلَدُكَ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ، فَإِنَّ اللَّهَ لَايُضِيعُ أَوْلِيَاءَهُ، وَإِنْ يَكُونُوا أَعْدَاءَ اللَّهِ، فَمَا هَمُّكَ وَشُغْلُكَ بِأَعْدَاءِ اللَّهِ؟!)

. بعيد نيست مخاطب امام عليه السلام فردى باشد كه پيوسته به دنبال گردآورى مال و ثروت و تأمين زندگى امروز و فرداى فرزندان خود بوده و به وظايف ديگر خويش اهميتى نمى‌داده است، لذا امام عليه السلام با اين تقسيم دوگانه‌اى كه بيان فرموده او را از اين كار بازمى‌دارد و به او توصيه مى‌كند كه بيش از حد در اين راه تلاش مكن و به فكر خويشتن و زندگى سراى ديگر نيز باش.

روشن است كه از دو حال بيرون نيست: يا زن و فرزند انسان از دوستان خدا هستند و تكيه بر لطف پروردگار دارند و خدا هم آن‌ها را محروم نمى‌سازد. قرآن مجيد مى‌فرمايد: «أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ»؛ آيا خداوند براى (نجات و دفاع از)