همان‌گونه كه در بيان اسناد اين حديث شريف اشاره شد، «مسعودى» در مروج الذهب‌ آن را در لابه‌لاى حديث عبرت‌آموزى نقل مى‌كند و آن اين‌كه شخص سائلى نزد امام اميرمؤمنان عليه السلام آمد و تقاضايى كرد. حضرت به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود: به مادرت بگو يك درهم به او بدهد. امام حسن عليه السلام عرض كرد: ما شش درهم داريم كه براى خريد آرد گذاشته‌ايم. اميرمؤمنان فرمود:

لا يَكُونُ الْمُؤمِنُ مُؤمِناً حَتّى‌ يَكُونَ بِما فِي يَدِ اللَّهِ أوْثَقُ مِنْهُ بِما في يَدِهِ‌

. سپس دستور داد هر شش درهم را به آن سائل بدهند. اندكى بعد اميرمؤمنان عليه السلام از كنار مردى مى‌گذشت كه شترى را در معرض فروش گذاشته بود. امام عليه السلام آن را به صد و چهل درهم خريد و فرمود: بعد از هشت روز وجه آن را مى‌پردازم (و فروشنده قبول كرد). هنوز حضرت طناب آن حيوان را باز نكرده بود كه مردى از آن‌جا گذشت در حالى كه شتر، عقال شده بود و نشسته بود. به امام عليه السلام عرض كرد: اين شتر را چند مى‌فروشى؟ امام عليه السلام فرمود: دويست درهم. عرض كرد: خريدم.

و قيمت آن را نقداً پرداخت. امام عليه السلام صد و چهل درهم را به فروشنده اولى داد و شصت درهم باقى‌مانده را به فاطمه عليها السلام سپرد. فاطمه عليها السلام عرض كرد: از كجا اين شصت درهم فراهم شد؟ حضرت فرمود: اين تصديق چيزى است كه پدرت از سوى خدا آورده است. «مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا»؛ كسى كه حسنه‌اى انجام دهد خداوند ده برابر به او مى‌دهد». [١]

بعضى از شارحان نهج‌البلاغه مانند «شيخ محمد عبده» و سپس «مغنيه» در فى ظلال‌، اين كلام شريف را به پاداش‌هاى معنوى تفسير كرده و گفته‌اند: منظور از «بِما فِي يَدِ اللَّهِ» ثواب‌هايى است كه خدا براى كار خير تعيين كرده و جمله «لا يَصْدُقُ إيمانُ عَبْدٍ» اشاره به اين است كه تا انسان، ايمان به روز جزا و پاداش‌هاى الهى در آن روز نداشته باشد مؤمن واقعى نيست.

[١]. مروج الذهب، ج ٤، ص ٤٣٤. همين روايت با تغييرات مختصرى در كتب ديگر آمده است‌