پيام ديگرى كه اين گفتار حكيمانه دارد اين است كه انسان هر گناهى كه مى‌كند به يقين با استفاده از يكى از نعمت‌هاى الهى است؛ چشم، گوش، دست، پا، فكر، قدرت و مواهب ديگر همه نعمت‌هاى پروردگارند و انسان بدون استفاده از اين‌ها نمى‌تواند كار خلافى انجام دهد، بنابراين مفهوم كلام اين مى‌شود كه انسان منصف نبايد هيچ گناهى كند، زيرا هر گناهى مرتكب شود با استفاده از يكى از نعمت‌هاى خداست و اين كار بسيار شرم‌آور است.

در حديث قدسى آمده است:

«مَنْ لَمْ يَرْضَ بِقَضَائِي وَلَمْ يَشْكُرْ لِنَعْمَائِي وَلَمْ يَصْبِرْ عَلَى بَلائِي فَلْيَتَّخِذْ رَبّاً سِوَاي وَلْيَخْرُجْ مِنْ أرْضي وَسَمائي؛

كسى كه شكر نعمت‌هاى مرا به جا نياورد و صبر بر بلا و آزمون‌هاى من نكند، پروردگارى غير از من را جست‌وجو كند و از ميان زمين و آسمان من خارج شود». [١]

در حديث ديگرى امام حسين عليه السلام در پاسخ كسى كه گفت: من مرد گناهكارى هستم و نمى‌توانم ترك معصيت كنم مرا موعظه‌اى كن. فرمود:

«افْعَلْ خَمْسَةَ أَشْيَاءَ وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ فَأَوَّلُ ذَلِكَ لا تَأْكُلْ رِزْقَ اللَّهِ وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ وَالثَّانِي اخْرُجْ مِنْ وَلايَةِ اللَّهِ وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ وَالثَّالِثُ اطْلُبْ مَوْضِعاً لا يَرَاكَ اللَّهُ وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ وَالرَّابِعُ إِذَا جَاءَ مَلَكُ الْمَوْتِ لِيَقْبِضَ رُوحَكَ فَادْفَعْهُ عَنْ نَفْسِكَ وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ وَالْخَامِسُ إِذَا أَدْخَلَكَ مَالِكٌ فِي النَّارِ فَلا تَدْخُلْ فِي النَّارِ وَأَذْنِبْ مَا شِئْت؛

پنج چيز را انجام بده سپس هرچه مى‌خواهى گناه كن. (نخست آن‌كه) روزىِ خدا را مخور و هرچه مى‌خواهى گناه كن. (دوم) از ولايت خدا بيرون رو و هرچه مى‌خواهى گناه كن، (سوم) محلى را طلب كن كه خدا تو را در آن‌جا نبيند و هر گناهى مى‌خواهى انجام ده، (چهارم) هنگامى كه فرشته مرگ به سراغ تو مى‌آيد تا قبض روحت كند او را از خود دور كن سپس هر گناهى مى‌خواهى انجام ده. (پنجم) هنگامى كه مالك دوزخ تو را وارد آن مى‌كند مقاومت كن و داخل در آتش مشو

[١]. شرح اصول كافى (ملا صالح مازندرانى)، ج ١، ص ٢١٩