پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٥٩ - شرح و تفسير با نعمتهايش او را معصيت مكن
و هر گناهى مىخواهى انجام ده». [١]
در اين حديث منطق روشنى به كار رفته است و آن اينكه انسان در پنج موقف گرفتار است كه هر يك از آنها براى ترك گناه كافى است: از يكسو دائماً بر سر خوان نعمت خدا نشسته و از رزق او استفاده مىكند. آيا با اين حال وجدان انسانِ بيدار اجازه مىدهد گناهى كند؟
ديگر اينكه دائماً تحت سرپرستى خداست و خدا فرشتگانى را براى حفظ او مأمور كرده است. آيا شرمآور نيست كه انسان تحت اين حفاظت به معصيت مولايش بپردازد؟
سوم اينكه تمام عالم، محضر خداست آيا شرمآور نيست كه انسان در محضر او مرتكب گناه شود؟
چهارم و پنجم اينكه انسان گنهكار چه بخواهد و چه نخواهد روزى به دست ملك الموت قبض روح مىشود و در عرصه محشر به حساب او مىرسند و او را مجازات خواهند كرد. آيا مىتواند در مقابل فرشته مرگ مقاومت كند و يا بر مالك دوزخ غلبه نمايد؟ حال كه خود را اسير چنگال آنها مىبيند چگونه به خود اجازه مىدهد آشكارا به مخالفت فرمان خدا برخيزد و آلوده انواع گناهان شود؟ فكر كردن در اين امور براى بازداشتن انسان از گناه، به يقين كافى است.
[١]. بحارالانوار، ج ٧٥، ص ١٢٦، ح ٧