در مقابل، كسانى هستند كه زندگى ساده و زاهدانه‌اى دارند و به حسب ظاهر دستشان از مال دنيا كوتاه است؛ اما همان را كه دارند با ديگران تقسيم مى‌كنند و هرگز چشم به اموال و ثروت ديگران نمى‌دوزند. اين‌ها گرچه در چشم ظاهربينان فقيرند؛ اما از نظر اولياء اللَّه برترين اغنيا محسوب مى‌شوند.

در واقع آنچه امام عليه السلام در اين كلام نورانى فرموده مى‌تواند برگرفته از آيات قرآن مجيد باشد. آن‌جا كه قرآن، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله را مخاطب ساخته چنين مى‌گويد: «وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجاً مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَى»؛ و هرگز چشمان خود را به نعمت‌هاى مادّى، كه به گروه‌هايى از آنان داده‌ايم، ميفكن! اين‌ها شكوفه‌هاى زندگى دنياست؛ تا آنان را در آن بيازماييم؛ و روزىِ پروردگارت بهتر و پايدارتر است!». [١]

شبيه همين معنا در آيه ٨٨ سوره «حجر» نيز آمده است.

امام عليه السلام طبق روايت غررالحكم همين معنا را با تعبير ديگرى بيان كرده چنين مى‌فرمايد:

«نالَ الْغِنى‌ مَنْ رَزَقَ الْيَأْسَ عَمّا فِي أيْدِي النَّاسَ؛

كسى كه خداوند به او بى‌اعتنايى نسبت به آنچه در دست مردم است عطا فرموده، به حقيقت غنا رسيده است». [٢]

اين مسئله به اندازه‌اى اهميت دارد كه كلينى رحمه الله در كتاب شريف‌ كافى‌ بابى تحت عنوان «الاستغناء عن الناس» ذكر كرده و روايات بسيارى در اين زمينه از ائمه معصوم عليهم السلام نقل كرده است؛ از جمله در حديثى از امام سجاد عليه السلام آمده است:

«رَأَيْتُ الْخَيْرَ كُلَّهُ قَدِ اجْتَمَعَ فِي قَطْعِ الطَّمَعِ عَمَّا فِي أَيْدِي النَّاسِ وَمَنْ لَمْ يَرْجُ النَّاسَ فِي شَيْ‌ءٍ وَرَدَّ أَمْرَهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِي جَمِيعِ أُمُورِهِ اسْتَجَابَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ فِي كُلِّ شَيْ‌ءٍ؛

تمام نيكى‌ها را در طمع نورزيدن به آنچه در دست مردم است ديدم‌

[١]. طه، آيه ١٣١

[٢]. غررالحكم، ص ١٠٤، ح ١٨٤٥