پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٠٢ - نكته اهميت وفاى به عهد

و منظور اين است كه اشخاص حر از هر نظر آزادند و در قيد اسارت ديگرى نيستند؛ ولى برده در قيد اسارت ديگرى است و انسان تا وعده نداده آزاد است؛ اما هرگاه وعده‌اى به ديگرى بدهد گويا زنجير اسارتى را بر گردن خود نهاده و تا به وعده‌اش وفا نكند از گردن او برداشته نخواهد شد.

پيامى كه اين كلام دارد مسئله لزوم وفاى به وعده است؛ مبادا كسى وعده بدهد باز هم خود را آزاد پندارد و گمان كند هيچ وظيفه و مسئوليتى در برابر وعده‌اى كه داده است بر دوش ندارد. بايد خود را همچون اسيرى بداند كه تا وعده‌اش را وفا نكند آزاد نمى‌شود.

نكته اهميت وفاى به عهد

بسيارى از افراد در مورد وعده‌ها و عهدهاى خود بى‌اعتنا و سهل‌انگارند در حالى كه قرآن مجيد و روايات اسلامى به آن اهميت فوق‌العاده‌اى داده‌اند.

قرآن مجيد مى‌فرمايد: «وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا»؛ به عهد خود وفا كنيد كه از عهد (در قيامت) سؤال مى‌شود». [١]

رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

«الْعِدَةُ دَيْنُ وَيْلٌ لِمَنْ وَعَدَ ثُمَّ أخْلَفَ وَيْلٌ لِمَنْ وَعَدَ ثُمَّ أخْلَفَ وَيْلٌ لِمَنْ وَعَدَ ثُمَّ أَخْلَفَ؛

وعده به منزله بدهكارى است. واى به حال كسى كه وعده مى‌دهد و خلاف مى‌كند، واى به حال كسى كه وعده مى‌دهد و خلاف مى‌كند، واى به حال كسى كه وعده مى‌دهد و خلاف مى‌كند». [٢]

ازاين‌روايت استفاده مى‌شود كه وعده به منزله بدهكارى شديد و مؤكد است كه افراد با ايمان بايد به آن عمل كنند. البته از نظر فقهى، وعده‌هاى ابتدايى كه در

[١]. اسراء، آيه ٣٤

[٢]. كنزالعمّال، روايت ٦٨٦٥. (طبق نقل ميزان الحكمة)