پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٣ - نكته وراثتِ دوستى

رابطه كند و محاسن سفيد خود را تغيير دهد (اشاره به اين‌كه به هنگام پيرى بعضى كارهاى سبك‌سرانه جوانى و كودكى را انجام دهد) و به داخل خانه‌هاى ديگران بدون اين‌كه اجازه‌اى به او دهند نگاه كند». [١]

بنابراين نه‌تنها انسان دوستان قديم خود را نبايد فراموش كند و در حيات و ممات به ياد آن‌ها باشد و به آن‌ها خدمت كند، بلكه اگر پدرش نيز دوستى داشته بعد از پدر، جانشين پدر شود و با آن‌ها همان محبتى را داشته باشد كه پدرش داشته است.

به خصوص به هنگام فراز و نشيب‌هاى زندگى كه دوستان از نظر موقعيت اجتماعى متفاوت مى‌شوند نبايد اين تفاوت سبب فراموشى دوستان قديم شود بلكه نبايد تفاوت مقام، ثروت، علم يا ساير امتيازهاى فردى و اجتماعى مانعى در اين راه ايجاد كند و اگر تمام پيوندهاى سابق را نمى‌تواند نگه دارد لااقل بخشى از آن را داشته باشد.

در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم:

«إذا كانَ لَكَ صَديقٌ فَوُلّىَ وِلايَةً فَأَصَبْتَهُ عَلَى الْعُشرِ مِمّا كانَ لَكَ عَلَيْهِ قَبْلَ وِلايَتِهِ، فَلَيْسَ بِصَديقِ سُوءٍ؛

هرگاه دوستى داشته باشى و حكومت و رياستى پيدا كند و حداقل يك دهم پيوند سابق را با تو حفظ كند دوست بدى نيست». [٢]

توجه داشته باشيد كه نمى‌فرمايد دوست خوبى است مى‌فرمايد دوست بدى نيست، دوست خوب و كامل العيار آن است كه صددرصد رابطه مودت گذشته را حفظ كند و مال و مقام، او را دگرگون نسازد. البته بايد توجه داشت كسانى كه به مقام والايى مى‌رسند اشتغالات و گرفتارى‌هاى آن‌ها نسبت به سابق بيشتر مى‌شود و نمى‌توان انتظار داشت تمام آنچه را در سابق با دوستان خود داشته‌

[١]. بحارالانوار، ج ٧١، ص ٢٦٤، ح ١

[٢]. همان، ص ١٧٦، ح ١٠