پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٤ - شرح و تفسير همه چيز دنيا در حال دگرگونى است

است همه درباره شخص معينى تعريف و تمجيد كنند و نعمت‌هاى الهى را براى او كامل بدانند و بگويند: خوشا به حال او كه مشمول چنين نعمت‌هايى است؛ اما چيزى نمى‌گذرد كه دگرگونى‌هاى طبيعت دنيا، دامان او را مى‌گيرد، ثروت از ميان مى‌رود، قدرت رو به افول مى‌گذارد و جوانى و سلامت به پيرى و بيمارى منتهى مى‌شود و اين‌جاست كه ستايش كنندگان سابق انگشت حيرت به دندان مى‌گزند.

نمونه اين مطلب همان است كه در داستان قارون، اواخر سوره «قصص» در قرآن مجيد آمده است. قرآن مى‌گويد: «فَخَرَجَ عَلَى قَوْمِهِ فِى زِينَتِهِ قَالَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ الْحَيَاةَ الدُّنيَا يَا لَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَا أُوتِىَ قَارُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍ»؛ (روزى قارون) با تمام زينت خود در برابر قومش ظاهر شد، آن‌ها كه خواهان زندگى دنيا بودند گفتند: «اى كاش همانند آنچه به قارون داده شده است ما نيز داشتيم! به راستى كه او بهره عظيمى دارد!». [١]

اما هنگامى كه عذاب الهى آن مغرورِ خودخواهِ خودبرتربين را فرا گرفت و قصرهايش در درون خاك مدفون شدند، آن‌ها كه ديروز آرزوى زندگى او را مى‌كردند به‌كلى دگرگون شدند و به فرموده قرآن‌ «وَأَصْبَحَ الَّذِينَ تَمَنَّوْا مَكَانَهُ بِالْأَمْسِ يَقُولُونَ وَيْكَأَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ لَوْلَا أَنْ مَّنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا وَيْكَأَنَّهُ لَايُفْلِحُ الْكَافِرُونَ»؛ و آن‌ها كه ديروز آرزو مى‌كردند به جاى او باشند (هنگامى كه اين صحنه را ديدند) گفتند: «واى بر ما! گويا خدا روزى را بر هركس از بندگانش بخواهد گسترش مى‌دهد يا تنگ مى‌گيرد! اگر خدا بر ما منت ننهاده بود، ما را نيز به قعر زمين فرو مى‌برد! اى واى گويى كافران هرگز رستگار نمى‌شوند!». [٢]

[١]. قصص، آيه ٧٩

[٢]. قصص، آيه ٨٢