پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٦٩ - شرح و تفسير حدّ مدح و ستايش
شرح و تفسير حدّ مدح و ستايش
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به مطلب مهمى درباره افراط و تفريط در ستايش افراد اشاره كرده، مىفرمايد: «مدح و ستايشِ بيش از حدّ استحقاق، تملق است و كمتر از استحقاق، عجز و درماندگى و يا حسد است»؛
(الثَّنَاءُ بِأَكْثَرَ مِنَ الاسْتِحْقَاقِ مَلَقٌ، وَالتَّقْصِيرُ عَنِ الاسْتِحْقَاقِ عِيٌّ أَوْ حَسَدٌ)
. شك نيست كه مدح و ستايش در حد اعتدال، كارى است بسيار پسنديده، زيرا از يكسو سبب تشويق شخصى مىشود كه كارى در خور ستايش انجام داده و يا فضيلتى از نظر اوصاف انسانى دارد، و احساس مىكند كه افراد، قدردانِ كارها و صفات او هستند و همين امر او را در ادامه راه دلگرم مىسازد، بهگونهاى كه مشكلات را به راحتى تحمل مىكند.
از سوى ديگر هنگامى كه ديگران ببينند افراد نيكوكار و يا كسانى كه موصوف به صفات انسانى هستند مورد مدح و ستايش قرار مىگيرند، آنها نيز تشويق مىشوند و همين امر سبب گسترش كارهاى نيك و صفات نيك در جامعه مىشود.
به همين دليل در هر عصر و زمان به خصوص در عصر ما برنامههايى براى بزرگداشت افراد و دادن جوايز به آنها در حضور جمعى از شخصيتها برپا مىشود و بهترينها را ستايش و تشويق مىكنند تا درسى براى همگان باشد