پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٧١ - شرح و تفسير حدّ مدح و ستايش

(با ايمان و فداكار، همچون على عليه السلام در «ليلة المبيت» به هنگام خفتن در جايگاه پيغمبر صلى الله عليه و آله) جان خود را براى خشنودى خدا مى‌فروشند؛ و خداوند به بندگان مهربان است». [١]

در سوره «دهر»، هجده آيه درباره فداكارى اميرمؤمنان عليه السلام و همسرش زهراى مرضيه و فرزندانش امام حسن و امام حسين عليهم السلام كه سه روز روزه گرفتند و طعام افطار خود را به مسكين و يتيم و اسير دادند بيان داشته و كار آن‌ها را بسيار ستوده و وعده انواع نعمت‌هاى بهشتى را به آن‌ها داده است.

در آيه ولايت‌ «إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ» خاتم‌بخشى اميرمؤمنان عليه السلام را در حال نماز ستوده است. [٢]

درباره ياران پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نيز نمونه‌هاى فراوانى هست؛ از جمله‌ «لَقَدْ رَضِىَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِى قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً»؛ خداوند از مؤمنان- هنگامى كه در زير آن درخت با تو بيعت كردند- راضى و خشنود شد؛ خدا آنچه را در درون دل‌هايشان (از ايمان و صداقت) نهفته بود مى‌دانست، ازاين‌رو آرامش را بر دل‌هايشان نازل كرد و پيروزى نزديكى به عنوان پاداش نصيب آن‌ها فرمود». [٣]

از اين قبيل آيات در قرآن فراوان ديده مى‌شود كه همه آن‌ها درسى است براى ما كه بايد كارهاى نيك نيكوكاران و صفات برجسته آن‌ها را در برابر آن‌ها و در مقابل مردم ستود تا هم آن‌ها تشويق شوند و هم ساير مردم درس بگيرند.

ولى اين حكم، استثنايى هم دارد و آن جايى است كه اگر كسى را پيش روى او مدح و ثنا بگوييم مغرور مى‌شود و همان غرور، او را طلبكار از مردم و گاهى‌

[١]. بقره، آيه ٢٠٧

[٢]. مائده، آيه ٥٥

[٣]. فتح، آيه ١٨