پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٣ - شرح و تفسير سوگندى بسيار زيبا

شرح و تفسير سوگندى بسيار زيبا

هدف جناب سيّد رضى رحمه الله از ذكر اين سوگند، نشان دادن فصاحت و زيبايى كلام امام عليه السلام حتى در سوگندهاست. اما اين‌كه اين سوگند براى چه جارى شده است؟ يا مرحوم سيّد رضى به آن دست نيافته است و يا اگر دست يافته ذكر آن را لازم نمى‌دانسته است.

به هر حال امام عليه السلام مى‌فرمايد: نه، سوگند به آن كس كه ما را در بقاياى شب تاريك نگه داشت؛ شبى كه لبخند سپيده‌دمش از روز روشن پرده برداشت، كه چنين و چنان نبوده است»؛

(لَا وَالَّذِي أَمْسَيْنَا مِنْهُ فِي غُبْرِ لَيْلَةٍ دَهْمَاءَ، تَكْشِرُ عَنْ يَوْمٍ أَغَرَّ، مَا كَانَ كَذَا وَكَذَا)

. امام عليه السلام در اين تشبيه جالب، نخست اشاره به تاريكى شب‌هاى ظلمانى مى‌كند ( «غُبْر» به معناى باقيمانده و «دَهْماء» به معناى سياه و تاريك است) كه به دنبال آن، روز روشنى است. گويى همانند انسانى است كه به هنگام لبخند، لب‌هاى او كنار مى‌رود و دندان‌هاى زيبايش آشكار مى‌شود. ( «تَكْشِرُ» از ريشه «كَشْر» (بر وزن نشر) به معناى كنار رفتن لب‌ها براى خنديدن و «أغَرّ» به معناى روشن و سفيد است).

اين‌كه امام عليه السلام اين قسم زيبا و فصيح را براى چه موضوعى ياد كرده، روشن نيست. شايد براى مرحوم سيّد رضى روشن بوده؛ ولى چون هدفش بيان زيبايى‌