پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٢٣ - شرح و تفسير زينت فقر و غنا
شرح و تفسير زينت فقر و غنا
اين گفتار حكيمانه در جلد دوازدهم از همين كتاب در حكمت ٦٨ عيناً تكرار شده و ما در آنجا توضيحات لازم را داديم و در اينجا مىافزاييم:
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به دو نكته مهم اشاره كرده نخست مىفرمايد:
«عفت و خويشتندارى زينت فقر است»؛
(الْعَفَافُ زِينَةُ الْفَقْرِ)
. شخص فقير به حسب ظاهر و به تصوّر توده مردم داراى نقطه ضعفى است، چراكه دست او از مال دنيا تهى است؛ اما هرگاه عفت و خويشتندارى داشته باشد، چشم به مال مردم ندوزد، از طريق حرام به دنبال كسب مال نگردد و در مقابل اغنيا سر تعظيم فرود نياورد، اين حالت خويشتندارى كه در عرف عرب «عفت» ناميده مىشود زينت او مىگردد و نقطه ضعف ظاهرى او را مىپوشاند.
بايد توجه داشت كه «عفاف» و «عفت» تنها به معناى خويشتندارى در برابر آلودگىهاى جنسى نيست آنگونه كه در فارسى امروز ما معنا مىشود، بلكه از نظر واژه عربى، هرگونه خويشتندارى در مقابل گناه و كار خلاف را فرا مىگيرد. خداوند درباره جمعى از فقراى آبرومند و با ايمان در سوره «بقره» آيه ٢٧٣ مىفرمايد: «يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ»؛ شخص نادان آنها را براثر عفت، غنى و ثروتمند مىپندارد»، بنابراين «عفت» به معناى خوددارى