پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٧ - شرح و تفسير اينگونه بايد تسليت گفت

نكته ديگرى در تأييد نكته اول، نكته‌اى كه بسيار آموزنده و جامع است، اشاره كرده مى‌فرمايد: «اگر صبر و شكيبايى كنى مقدرات بر تو جارى مى‌شود (و مسير خود را طى مى‌كند) و تو پاداش خواهى داشت و اگر بى‌تابى كنى باز هم مقدرات مسير خود را مى‌پيمايد و وزر و گناه بر تو خواهد بود»؛

(يَا أَشْعَثُ، إِنْ صَبَرْتَ جَرَى عَلَيْكَ الْقَدَرُ وَأَنْتَ مَأْجُورٌ، وَإِنْ جَزِعْتَ جَرَى عَلَيْكَ الْقَدَرُ وَأَنْتَ مَأْزُورٌ [١])

. اشاره به اين‌كه شكيبايى و بى‌تابى در حوادث ناخواسته و خارج از اختيار ما چيزى را تغيير نمى‌دهد، نه شكيبايى جلوى حادثه را مى‌گيرد و نه بى‌تابى. تنها تفاوتى كه در اين ميان پيدا مى‌شود اين است كه شكيبايان اجر و پاداش فراوانى به سبب تسليم و رضايشان در برابر تقديرات الهى مى‌برند و بى‌تابان براثر ترك تسليم و رضا و گاه اعتراض به تقدير الهى و شكايت از آن، گرفتار آثار شوم گناه مى‌شوند.

جالب اين‌كه در حديثى مى‌خوانيم: «جمعى (از شيعيان) خدمت امام باقر عليه السلام رسيدند در زمانى كه فرزند بيمارى داشت، آن‌ها آثار غم و اندوه و بى‌قرارى را در حضرت ديدند، به يكديگر گفتند: به خدا سوگند اگر اين بيمار از دنيا برود ما از اين بيم داريم كه چيزى از حضرت مشاهده كنيم كه براى ما ناخوشايند باشد؛ ولى چيزى نگذشت كه صداى گريه و ناله را از داخل خانه شنيدند. امام بيرون آمد در حالى كه روى او گشاده بود، درست برخلاف حالت قبلى. حاضران عرض كردند: فداى تو شويم ما بيم داشتيم كه اگر چنين حادثه‌اى واقع شود از تو چيزى ببينيم كه همه ما را اندوهگين كند. امام عليه السلام فرمود:

«إنّا لَنُحِبُّ أنْ نُعافا فيمَنْ نُحِبُّ فَإذا جاءَ أمْرُ اللَّهِ سَلَّمْنا فيما أُحِبُّ؛

ما دوست داريم كه عافيت نصيب كسى بشود كه محبوب ماست و لذا نگرانيم و دعا مى‌كنيم؛ اما هنگامى كه فرمان خدا

[١]. «مأزور» از ريشه «وِزْر» است و قاعدتاً اسم مفعول آن «مَوْزُور»؛ مانند موجود و موعود كه از ماده «وجود» و «وعد» گرفته شده؛ ولى به گفته ارباب لغت براى هماهنگ شدن با واژه مأجور، واو در اين‌جا تبديل به همزه شده و «مأزور» شده است‌