فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٤٣ - دَفيف
تنش درآورده مىشوند. در اين حكم، بنابر مشهور، فرقى بين خون آلود بودن يا نبودن لباسها نيست.(٢٣)
نبش قبر جز در مواردى كه استثنا شده حرام است(٢٤)( --> نبش قبر). هزينه دفن همچون هزينههاى تهيّه قبر، اجرت قبركَن و حمل كننده جنازه از اصل تركه برداشته مىشود.(٢٥)
سزاوار است مؤمن در حال حيات مكانى را براى قبر خود تهيّه كند و در آن قرآن بخواند. اهداى زمين براى دفن مؤمنان مستحب است؛ چنان كه مباشرت در كندن قبر مؤمن استحباب دارد.(٢٦)بنابر قول مشهور گرفتن اجرت بر دفن جايز نيست.(٢٧)
( --> قبر)( --> قبرستان)( --> جنازه)( --> تابوت)
از دفن به معناى دوم در بابهايى نظير طهارت، حج و حدود سخن گفتهاند.
دفن كردن مو، ناخن، دندان و خون انسان زنده مستحب است.(٢٨)بنابر مشهور، بر حاجى مستحب است پس از حلق( --> تراشيدن)يا تقصير( --> تقصير)در منى، موهاى خود را در همان جا دفن كند.(٢٩)
بنابر مشهور، جهت رجم، واجب است مرد را تا كمر و زن را تا سينه در زمين دفن كنند(٣٠)( --> سنگسار).
دفيفدَفيف: بال زدن هنگام پرواز، مقابل صفيف.
از آن در باب اطعمه و اشربه سخن گفتهاند.