فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٨٦ - دخانيات
دَبور؛ باد -->باد
دثاردِثار: لباسى كه روى لباسهاى ديگر مىپوشند.
دثار به لباسى گويند كه روى لباسهاى ديگر بر تن مىكنند و نيز چيزى مانند چادر و پتو كه شخص هنگام خوابيدن روى خود مىاندازد. عنوان ياد شده در باب طهارت به كار رفته است.
تيمّم( --> تيمّم)با امكان وضو يا غسل صحيح نيست، مگر در مواردى، از جمله براى خوابيدن كه بنابر قول مشهور، تيمّم بر دثار (لحاف يا لباس) مطلقا، حتى بدل از غسل صحيح است. برخى، مشروعيّت آن را تنها به بدل از وضو اختصاص دادهاند و برخى، قدر متيقن آن را صورتى دانستهاند كه پس از قرار گرفتن شخص در رختخواب، متذكر شود كه وضو ندارد.(١)
دَحْوالاءرض--> روز دحوالأرض
دخان؛ سورهدخان؛ سوره: چهل و چهارمين سوره قرآن كريم.
از آن به مناسبت در باب صلات سخن گفتهاند.
سوره دخان از حواميم( --> حواميم)است و قرائت آن در نمازهاى واجب و مستحب،(١)در شب(٢)يا روز جمعه(٣)و نيز صد مرتبه در هر شب از شبهاى ماه رمضان(٤)مستحب است.
دخانياتدخانيات: آنچه از توتون و تنباكو به صورت سيگار و جز آن استعمال مىشود.
از آن در باب صلات و صوم و نيز مسائل مستحدثه سخن گفتهاند.
كشيدن سيگار و ديگر انواع دخانيات در صورتى كه ضرر مهمى داشته باشد حرام است.(١)