فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٥٥ - دندان
خون باقى مانده در بدن حيوان پس از ذبح كه دم غير مسفوح به شمار رفته و پاك است(٣)( --> خون).
دميدن-->فوت كردن
دميّهدَميّه: حائضى( --> حيض)كه خونش از دهروز تجاوز مىكند(١)
( --> استحاضه).
دنائت-->پستى
دنبلاندنبلان: بيضه چارپايان.
از آن در باب اطعمه و اشربه نام بردهاند.
از اعضاى حرام در حيوانات حلال گوشتِ تذكيه شده، مانند گاو و گوسفند دنبلان است.
دنداندندان: هر يك از اندامهاى سخت داخل دهان.
از احكام آن در بابهاى طهارت، صلات، صوم، حج، صيد و ذباحه، اطعمه و اشربه، حدود، قصاص و ديات سخن گفتهاند.
طهارت:اجزاى مردار غير نجس العين كه روح در آنها حلول نمىكند، مانند دندان و ناخن، پاك است.(١)در اينكه مسّ چنين اعضايى از انسان مرده قبل از غسل، موجب غسل مسّ ميّت( --> غسل مسّ ميّت)مىشود يا نه، اختلاف است.(٢)
دفن اجزاى جدا شده از بدن مسلمان مرده، حتّى دندان و مانند آن واجب است؛(٣)ليكن دفن دندان جدا شده از انسان زنده، مستحب است؛ چنان كه نگهدارى و دفن آن همراه صاحبش پس از مرگ، مستحب است.(٤)
در اينكه دندان مصنوعى اگر درون دهان نجس شود همچون دندان طبيعى با زوال عين نجاست پاك مىشود يا تطهير آن ـ پس از زوال عين نجاست ـ لازم است، اختلاف مىباشد.(٥)