فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٧١ - ديات
پس از ورود به فضاى دهان اختلاف است(٧)( --> آب بينى).
خون آلود كردن دهان به سبب كشيدن دندان و مانند آن براى روزه دار مكروه است.(٨)
حج:خوشبو كردن دهان با جويدن اذخر( --> اذخر)هنگام دخول حرم مكّه( --> حرم)و مسجد الحرام مستحب است.(٩)
تجارت:بنابه تصريح برخى، بوى بد دهان برده، كه ناشى از بيمارى باشد( --> بَخَر)، عيب به شمار مىرود و موجب ثبوت خيار براى خريدار است و او مىتواند معامله را فسخ كند يا امضا نموده و ارش( --> ارش)بگيرد(١٠)( --> بو).
( --> آب دهان)
دهر؛ سوره--> انسان؛ سوره
دهرىدهرى: طبيعى مذهب، مادّى گرا.
دهرى، منسوب به دهر (روزگار) به كسى گفته مىشود كه مىپندارد عالم، قديم و پيوسته بر يك حالت بوده و پديد آورنده و مدبّرى ندارد و حيات، محدود به حيات دنيايى است و پس از مرگ، برانگيختگى و حياتى وجود ندارد؛(١)چنان كه در قرآن كريم بدان اشاره شده است.(٢)به پيروان اين مسلك «دهريّه» مىگويند و از اقسام كافران هستند( --> كفر).
دهليز --> دالان
دياتديات: اموال ثابت بر ذمّه انسان به سبب جنايت بر انسان آزاد.
ديات جمع ديه، عبارت است از اموالى معيّن در شرع كه به سبب آسيب زدن به انسانى آزاد ـ اعم از جان، اعضا و منافع او ـ بر ذمّه جانى ثابت مىشود. به خسارت پرداختى كه مقدار آن در شرع تعيين نشده،