فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٠٨ - ذِكْر
خوش بو كردن ميّت با ذريره و نيز مخلوط كردن آن با كافور در حنوط( --> حنوط)جايز است؛ اما خوش بو كردن به ساير مواد معطر، به قولى حرام و به قولى ديگر، مكروه است.(٧)
ذغال-->زغال
ذَقَن-->چانه
ذَكات--> تذكيه
ذكرذَكَر: آلت رجوليت( --> آلت تناسلى)/ مرد( --> مرد).
ذكرذِكْر: خدا را ياد كردن.
ذكر خداوند به ذكر اسماء و صفات او، با لفظ صريح يا اشاره و يا ضميرى كه به او برمىگردد و نيز به مناجات با حضرت حق تعالى تحقق مىيابد.(١)در روايتى از امام صادق عليه السّلام آمده است: از دشوارترين فرايض خداوند بر بندگانش ذكر او در همه جا است. سپس فرمود: مقصود از ذكر خدا تنها «سُبحانَ اللّهِ و الحَمْدُ للّهِ و لا الـهَ الاّ اللّهُ و اللّهُ اكبر» نيست؛ بلكه ذكر خدا نزد حلال و حرام او است، كه آنچه را بدان امر كرده، به جا آورد و آنچه را از آن نهى كرده، ترك كند.(٢)
ذكر خدا با هر زبانى، اعم از عربى و غير آن محقق مىشود، مگر در نماز كه بايد به عربى باشد.(٣)از عنوان ياد شده در بابهاى طهارت، صلات، صوم، حج، نكاح و صيد و ذباحه سخن گفتهاند. برخى نيز بابى مستقل به آن اختصاص داده و به تفصيل به بيان احكام آن پرداختهاند.(٤)
ذكر خداوند با فضيلتترين و بهترين اعمال بندگان، شمرده شده و در آيات و روايات، بر آن در هر حال تأكيد فراوان شده است.(٥)در روايتى از امام باقر عليه السّلام آمده است: خداوند به حضرت موسى فرمود: «من همنشين كسى هستم