فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٠٨ - حَُِبْو َه
صلات:سجده بر حبوباتِ خوردنى( --> خوردنى)، مانند گندم و برنج صحيح نيست.(٢)
زكات:از ميان حبوبات، زكات گندم و جو واجب است؛ و بنابر قول مشهور زكات ديگر حبوبات وزنى يا پيمانهاى، مانند ذرّت، عدس، برنج و ماش در صورتى كه به حدّ نصاب( --> نصاب)برسند، مستحب است.(٣)
تجارت:حبوبات، مانند گندم و برنج يك جنس تلقى نمىشوند؛ از اين رو، معامله هر نوع در برابر نوعى ديگر به زياده جايز و صحيح است و ربا( --> ربا)به شمار نمىرود، جز گندم و جو كه بنابر قول مشهور در مسئله ربا، يك جنس محسوب مىگردند و معامله يكى در برابر ديگرى به زياده جايز نيست.(٤)
بيع سَلَم( --> بيع سلف)در حبوبات جايز است، به شرط آنكه اوصاف كالا، مانند تازه يا كهنه بودن، رنگ، بزرگى و كوچكى، نوع و محصول كدام شهر بودن، تعيين گردد.(٥)
دين و غصب:حبوبات، مثلىاند( --> مثلى)؛ از اين رو، در موارد ضمان، مثل آن بر ذمّه ثابت مىشود نه قيمت آن.(٦)
حدود:از آنجا كه حبوبات بالقوّه خوردنى به شمار مىروند، در صورتى كه در زمان قحطى، كسى از روى اضطرار( --> اضطرار)آنها را بدزدد، حدّ سرقت بر او جارى نمىگردد.(٧)
حبوهحَُِبْوه: اموالى از تركه پدر، ويژه پسر بزرگتر.
به مستحق حبوه «مَحْبُوّ» گفته مىشود و از آن در باب ارث سخن رفته است.
ثبوت حبوه براى پسر بزرگتر از اختصاصات مذهب شيعه است.(١)
حكم:در وجوب يا استحباب حبوه براى پسر بزرگتر اختلاف است. نظر مشهور، وجوب است؛ بنابر اين، بقيّه