فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧١١ - ذوب
ذَمّ --> مذمّت
ذِمام--> امان
ذمّهذمّه: پيمانى خاص بين حاكم اسلامى و اهل كتابِ ساكن سرزمينهاى اسلامى معروف به پيمان ذمّه( --> اهل ذمّه)/ مقرّ معنوى ديون و تعهدات(-->دين)/ امان( --> امان).
ذِمّى--> اهل ذمّه
ذوبذوب: تغيير حالت جسمى از جامد به مايع.
از عنوان ياد شده در باب طهارت و زكات سخن گفتهاند.
طهارت:چنانچه مدفوع انسان در چاه آبى بيفتد و اجزاى آن در آب پراكنده شود، بنابر قول مشهور، براى تطهير چاه پنجاه دلو آب از چاه كشيده مىشود(١)( --> آب چاه).
با ملاقات همه اجزاى فلز مذاب با نجاست داراى رطوبت، ظاهر و باطن آن نجس مىشود، و پس از انجماد، ظاهر آن تطهير پذير است، ليكن باطنش ـ به دليل عدم نفوذ آب در آن ـ بر نجاست باقى است.
در صورت ملاقات بعض اجزاى فلز مذاب با نجاست داراى رطوبت، تنها همان اجزا نجس مىشود؛ بر خلاف آب قليل( --> آب قليل)كه به محض ملاقات با نجاست تمامى اجزاى آن نجس مىگردد.(٢)
چنانچه براى طهارت (وضو يا غسل) آب در دسترس نباشد، با وجود يخ يا برف و امكان تبديل آن به آب، ذوب كردن آن واجب است.(٣)
زكات:زكات به طلا و نقره مسكوك واجد شرايط تعلق مىگيرد؛ ليكن چنانچه كسى ـ قبل از سپرى شدن سال خمسى ـ به جهت فرار از زكات، طلا و نقره مسكوك را ذوب كند، آيا زكات ساقط مىشود؟ مسئله اختلافى است.(٤)مشهور ميان متأخران، سقوط زكات است.(٥)