فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧١٠ - ذلّت
كفايت مىكند يا واجب است ذكر خاصى گفته شود؟ مسئله اختلافى است.(٢٦)
تكلّم عمدى در نماز موجب بطلان نماز است، مگر تكلّم به ذكر و دعا و قرآن.(٢٧)چنان كه سخن گفتن هنگام تخلّى(٢٨)( --> تخلّى)و آميزش(٢٩)( --> آميزش)مكروه است، مگر به ذكر خداوند.
ذكر خداوند براى جنب( --> جنابت)نيز كراهت ندارد(٣٠)و حتّى بر حائض( --> حيض)مستحب است در اوقات نماز در مصلاى خويش بنشيند و به مقدار نماز ذكر بگويد.(٣١)
بردن نام خدا هنگام ذبح، واجب و از شرايط حلّيت ذبيحه است(٣٢)( --> ذبح).
مستحب است ميّت تنها گذاشته نشود و كسى نزد او باشد و ذكر بگويد.(٣٣)
ذكورت --> مرد
ذلّتذلّت: خوارى.
از آن در بابهاى طهارت و امر به معروف و نهى از منكر سخن گفتهاند.
پرداختن به امورى كه موجب خوارى انسان مىشود مكروه است. در روايتى از امام صادق عليه السّلام آمده است: «خداوند همه امور مؤمن را به وى واگذار كرده است، جز ذليل كردن خود را».(١)
خوار كردن مؤمن حرام و چنين عملى در روايات، جنگ با خدا شمرده شده است.(٢)
از موارد مشروعيّت تيمّم، موردى است كه تحصيل آب موجب ذلّت انسان گردد.(٣)