فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٦١ - دوخته
دَواجِن: جانوران دست آموز خانگى.
دواجن جمع داجن، به حيواناتى اطلاق مىگردد كه با انسان انس گرفتهاند، مانند گوسفند، مرغ و كبوتر. از آن در بابهاى زكات، حج و لقطه سخن گفتهاند.
زكات به شتر، گاو و گوسفند خانگى تعلّق نمىگيرد.(١)
قربانى كردن حيوان خانگى كه اهل خانه آن را پرورش داده و بزرگ كردهاند مكروه است.(٢)
نگهدارى جانوران خانگى در منزل مستحب است.(٣)
ورود حيوان خانگى كسى به خانه ديگرى لقطه به شمار نمىرود؛ از اين رو، گرفتن وتصاحب آن جايز نيست(٤)( --> لقطه).
( --> اهلى)
دوامدوام: محدود نبودن به وقتى خاص.
از آن در ابواب عقود نظير تجارت، رهن، وقف، مزارعه، مساقات و نكاحسخن گفتهاند.
قراردادها (عقود) به لحاظ قابليت داشتن براى دوام و عدم آن سه نوع اند: برخى قراردادها دائمى اند و توقيت در آنها راه ندارد؛ از اين رو توقيت آن موجب بطلان عقد مىشود، مانند وقف،(١)بيع(٢)( --> بيع)و رهن.(٣)برخى ديگر از قراردادها قابليت دوام و هميشگى بودن را ندارند و محدود به زمانى معيناند، مانند قرارداد مزارعه(٤)( --> مزارعه)و مساقات٥( --> مساقات). نوع سوم قراردادها قابليت هر دو را دارند، مانند ازدواج كه به صورت دائم( --> ازدواج)و موقت( --> ازدواج موقت)صحيح است.
( --> حرمت ابدى)
دوختهدوخته: خياطى شده.
از آن در بابهاى طهارت و حج سخن گفتهاند.