فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٤١ - دفن
گردد كه به محض افكندن، طعمه حيوانات دريايى نگردد، هرچند در دراز مدت ممكن است چنين شود.(١٠)
آداب:
الف. مستحبات:امور زير از مستحبات دفن به شمار مىروند:
ـ قرار دادن جنازه در چند ذراعى قبر و به تدريج در سه مرحله نزديك قبر بردن.
ـ وارد كردن ميّت مرد از سمت سر و ميّت زن از سمت عرض در قبر.
ـ خواندن دعاهاى وارد شده هنگام داخل كردن ميّت در قبر.
ـ بازكردن گرههاى كفن از طرف سر و پاها.
ـ گذاشتن صورت ميّت بر خاك و تلقين او( --> تلقين).
ـ قرار دادن مقدارى تربت حضرت سيد الشهداء همراه ميّت در قبر( --> تربت).
ـ طهارت داشتن و برهنه بودن سر و پاى كسى كه ميّت را در قبر مىگذارد.
ـ داخل شدن و بيرون آمدن كسى كه ميّت را در قبر مىگذارد از طرف پاى ميّت.
ـ ريختن خاك در سه مرحله با پشت دست توسط حاضرانِ غير خويشاوند با ميّت پس از گذاشتن سنگ لحد.
ـ پاشيدن آب بر قبر از طرف سر تا پا و سپس گرداگرد آن تا جانب سر و پاشيدن مازاد آن بر ميانه قبر.
ـ گذاشتن دست با انگشتان باز روى قبر و فشار دادن آن در خاك، به گونهاى كه اثر آن بر قبر بماند.
ـ طلب آمرزش براى ميّت و خواندن هفت بار سوره قدر و دعاى وارد شده.
ـ تلقين دوباره ميّت توسط ولىّ پس از بازگشت حاضران.
ـ تسلّى دادن به بازماندگان( --> تسليت).
ـ خواندن دو ركعت نماز پس از بازگشت از مراسم تدفين(١١)( --> نماز وحشت).
ب. مكروهات:دفن كردن دو ميّت در يك قبر، جز در حال ضرورت؛(١٢)ريختن خاك بر قبر توسط خويشان ميّت(١٣)و داخل شدن پدر در قبر فرزند خود.(١٤)
زمان دفن:شتاب كردن در دفن ميّت مستحب است، مگر آنكه مرگش معلوم