فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٧٦ - ديدن
دياثت: بى غيرت بودن.
به مرد بى غيرت، ديّوث گويند. برخى، ديوّث را به كسى كه مردان بيگانه را بر همسرش وارد مىكند تعريف كردهاند.(١)از احكام آن در باب شهادات و حدود سخن رفته است.
دياثت از گناهان كبيره( --> گناه كبيره)است و شهادت ديوث پذيرفته نيست.(٢)در روايتى آمده است كه ديوث بوى بهشت را استشمام نمىكند.(٣)
نسبت دياثت دادن به ديگرى ـ مثل آنكه او را ديوث خطاب كند ـ در صورتى كه مفاد آن از منظر عرف، قذف( --> قذف)باشد، موجب ثبوت حدّ قذف و در غير اين صورت، موجب ثبوت تعزير( --> تعزير)است.(٤)
ديدنديدن [ = رؤيت؛ مشاهده ]: دريافتن چيزى با چشم.
حقيقت ديدن (رؤيت) ادراك مرئى (شىء ديده شده) با چشم است؛ بدين جهت با نگاه كردن (نظر) ـ كه حقيقت آن، دوختن چشم به طرف مرئى است، اعم از آنكه آن را ببيند يا نبيند ـ تفاوت دارد.(١)از احكام آن در بابهاى طهارت، صلات، صوم، حج، تجارت، نكاح و شهادات سخن گفتهاند.