شصت و چهارم. «اى هميشه باقى، اى شنواى دعا، اى گسترده‌عطا، اى آمرزنده خطا، اى پديدآورنده آسمان، اى شايسته آزمون، اى زيباستايش، اى ديرينْ‌شُكوه، اى بسيار باوفا، اى نيكوپاداش!».

شصت و پنجم. «خداوندا! تو را به نامت مى‌خوانم: اى عيب‌پوش، اى آمرزنده، اى فاتح، اى صاحب عظمت، اى بسيار شكيبا، اى نيكوكار، اى برگزيننده، اى گشاينده، اى نعمت‌بخش، اى وسعت‌بخش!».

شصت و ششم. «اى آن كه مرا آفريد و آراست، اى آن كه مرا روزى داد و تربيتم كرد، اى آن كه مرا سير كرد و سيرابم نمود، اى آن كه مرا مقرّب و نزديك ساخت، اى آن كه مرا حفظ كرد و كفايتم نمود، اى آن كه مرا نگه داشت و سرپرستى كرد، اى آن كه مرا بى‌نياز ساخت و عزّتم بخشيد، اى آن كه مرا توفيق داد و هدايتم كرد، اى آن كه همدم من شد و پناهم داد، اى آن كه مرا ميراند و زنده كرد!».

شصت و هفتم. «اى آن كه حق را با كلماتِ خود ثابت مى‌كند، اى آن كه توبه را از بندگانش مى‌پذيرد، اى آن كه ميان انسان و دلش حايل مى‌شود، اى آن كه شفاعتْ جز به اذن او سود نمى‌بخشد، اى آن كه او داناتر است به كسى كه از راهش گم‌راه مى‌شود، اى آن كه فرمانش را چيزى به تأخير نمى‌اندازد، اى آن كه تقديرش را چيزى برنمى‌گرداند، اى آن كه هر چيزى تسليم فرمان اوست، اى آن كه آسمان‌ها پيچيده در دست قدرت اوست، اى آن كه بادها را پيشاپيش رحمتش مژده‌رسان مى‌فرستد!».

شصت و هشتم. «اى آن كه زمين را گهواره ساخت، اى آن كه كوه‌ها را نگه‌دارنده زمين قرار داد، اى آن كه خورشيد را چراغْ قرار داد، اى آن كه ماه را روشنايى قرار داد، اى آن كه شب را پوشش قرار داد، اى آن كه روز را وسيله معاش ساخت، اى آن كه خواب را مايه آرامش قرار داد، اى آن كه آسمان را بنايى افراشته ساخت، اى آن كه اشياء را جفت قرار داد، اى آن كه آتش دوزخ را كمينگاه [كافران‌] قرار داد!».

شصت و نهم. «خداوندا! تو را به نامت مى‌خوانم: اى شنوا، اى شفاعت‌پذير، اى والا، اى بلندمرتبه، اى سريع، اى پديدآورنده، اى بزرگ، اى توانا، اى آگاه، اى پناه‌دهنده!».

هفتادم. «اى زنده قبل از هر زنده، اى زنده پس از هر زنده، اى زنده‌اى كه هيچ زنده‌اى همانند او نيست، اى زنده‌اى كه هيچ زنده‌اى شريك او نيست،