سرورا! اگر مرا به خودم واگذارى، تباه مى‌شوم. سرورم! اگر گناهم را نيامرزى، به كه پناه برم و اگر عنايتت را در آرامگاهم از دست بدهم، به چه كسى روى آورم و اگر گرفتارى‌ام را برطرف نسازى، به كه پناهنده شوم؟

سرورم! من، كه را دارم و كيست كه بر من رحم كند، اگر تو بر من ترحّم نكنى؟ و به احسانِ كه آرزو بندم، اگر هنگام نيازم، از احسان تو محروم گردم؟ و اگر اجَلم فرا رسد، از گناهانم به سوى چه كسى بگريزم؟ سرورم! عذابم مكن، در حالى كه به تو اميدوارم.

خدايا! اميدم را برآور و هراسم را ايمنى بخش؛ چرا كه درباره گناهان فراوانم، جز به عفو تو اميد ندارم!

سرورم! من از تو، چيزى را طلب مى‌كنم كه سزاوار آن نيستم و تو، اهل تقوا و آمرزشى. پس مرا بيامرز و از نگاه كريمانه‌ات، جامه‌اى بر من بپوشان كه پيامدهاى گناهم را بر من بپوشاند و [بدين ترتيب،] آنها را ببخشايى و به خاطر آنها مؤاخذه نشوم! همانا تو صاحب احسان ديرين و گذشت بزرگ و چشم‌پوشىِ كريمانه‌اى.

خدايا! تو آن كريمى هستى كه با پروردگارى‌ات، احسان خويش را حتّى بر آنان كه از تو درخواست نمى‌كنند و بر آنان كه انكارت مى‌كنند، سرازير مى‌كنى. پس، با آن كه دست نياز به درگاهت دارد و يقين دارد كه عالَم آفرينش، براى تو و امور، به سوى توست، چگونه خواهى بود؟ خجسته و والا گشته‌اى، اى پروردگار جهانيان!

سرورم! بنده‌ات به درگاه توست [و] نياز، او را در آستانت قرار داده است. با دعايش، درِ رحمتت را مى‌كوبد و با اميد درونى‌اش، چشم به عنايت و توجّه زيباى تو دوخته است. پس، چهره كريمانه‌ات را از من بر مگردان و آنچه را مى‌گويم، از من بپذير! من تو را با اين دعا خوانده‌ام و اميدوارم كه ردّم نمى‌كنى؛ چرا كه به رأفت و مهربانى‌ات آشنايم. خدايا! تو آنى كه هيچ پُرسنده‌اى، به ستوهت نمى‌آورد و هيچ بخششى، از تو نمى‌كاهد. تو، آن گونه‌اى كه خود مى‌گويى و برتر از آنى كه ما مى‌گوييم.

خداوندا! از تو صبرى نيكو، گشايشى نزديك، گفتارى صادقانه و پاداشى بزرگ مى‌طلبم. پروردگارا! از تو از همه نيكى‌ها مى‌خواهم: آنچه مى‌دانم و آنچه نمى‌دانم. پروردگارا! از تو بهترين چيزهايى را كه بندگان شايسته‌ات از تو