ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٩ - ز افطار با خرما يا كشمش يا شيرينى يا شير يا آب وِلَرم

٤٠٤. امام باقر ٧: پيامبر خدا، هرگاه روزه بود و حلوا (شيرينى) نمى‌يافت، با آب افطار مى‌كرد.

٤٠٥. پيامبر خدا ٦: هرگاه يكى از شما روزه بود، با خرما افطار كند و اگر خرما نيافت، با آب؛ چرا كه آب، پاك‌كننده است.

٤٠٦. پيامبر خدا ٦: چهار چيز است كه هر كه آنها را انجام دهد، بر روزه‌دارى، نيرو مى‌يابد: آغاز افطارش، با آب باشد؛ سحرى خوردن را ترك نكند؛ خواب نيم‌روز را ترك نكند؛ و بوى خوش ببويد.

٤٠٧. امام صادق ٧: پيامبر خدا، هرگاه افطار مى‌كرد، با حلوا (شيرينى) آغاز مى‌كرد و اگر نمى‌يافت، با شِكر يا چند خرما و اگر اينها هم نبودند، با آب ولرم افطار مى‌كرد و مى‌فرمود: «معده و كبد را تميز مى‌كند و بو و دهان را خوش‌بو مى‌سازد و دندان‌ها را محكم مى‌كند و سياهى چشم را تقويت مى‌كند و مردمك چشم را پر نور مى‌سازد و گناهان را كاملًا مى‌شويد و هيجان و رگ‌ها و صفراى غالب را مى‌نشاند و بلغم را قطع مى‌كند و حرارت معده را آرام مى‌كند و سردرد را مى‌برد».

٤٠٨. امام باقر ٧: على ٧ خوش مى‌داشت كه با شير، افطار كند.

٤٠٩. امام باقر ٧: با شيرينى افطار كن و اگر نيافتى، با آب افطار كن؛ چرا كه آب، پاك‌كننده است.

٤١٠. امام صادق ٧: وقتى كسى روزه مى‌گيرد، چشم‌هايش از جاى خود جا به جا مى‌شود. چون با شيرينى افطار كند، به جاى خودش برمى‌گردد.[١]

[١] به نظر مى‌رسد كه اشاره به ضعف بينايى در حال روزه باشد كه به وسيله افطار با شيرينى، زود ترميم مى‌شود؛ چون زود هضم مى‌شود و جذب بدن مى‌گردد.