ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠١ - و خواندن دعاى روايتشده پيش از افطار

٣٩١. پيامبر خدا ٦: هيچ بنده‌اى نيست كه روزه بگيرد و هنگام افطارش بگويد: «اى بزرگ، اى بزرگ! تو معبود منى. هيچ معبودى جز تو نيست. گناه بزرگ مرا بيامرز! همانا گناه بزرگ را جز بزرگ نمى‌آمرزد»، مگر آن كه از گناهانش بيرون مى‌آيد، همچون روزى كه مادرش او را زاده است.

٣٩٢. امام صادق ٧: پيامبر خدا به امير مؤمنان ٧ فرمود: «اى ابو الحسن! اين، ماه رمضان است كه آمده است. دعاى خودت را پيش از افطارت قرار بده؛ چرا كه جبرئيل ٧ نزد من آمد و گفت:" اى محمّد! هر كس در ماه رمضان، پيش از آن كه افطار كند، اين دعا را بخواند، خداوندْ دعايش را مستجاب مى‌كند، روزه و نمازش را مى‌پذيرد، ده دعاى او را اجابت مى‌كند، گناهش را مى‌آمرزد، اندوهش را مى‌زدايد، رنجش را برطرف مى‌كند، حوائجش را بر مى‌آورد، او را به خواسته‌اش مى‌رساند، عملش را با اعمال پيامبران و صدّيقانْ بالا مى‌برد، و روز قيامت با چهره‌اى درخشان‌تر از ماه شب چهاردهم مى‌آيد".

گفتم: آن، كدام دعاست، اى جبرئيل؟

گفت:" بگو:

خداوندا! اى پروردگار نور بزرگ و اى پروردگار تخت افراشته و اى پروردگار درياى سرشار و اى پروردگار شَفْع‌[١] بزرگ و اى نور ارجمند و اى پروردگار تورات و انجيل و زبور و قرآن بزرگ! تو، معبود آنانى كه در آسمان‌ها و زمين‌اند و در آنها، معبودى جز تو نيست. تو جبّار آنانى كه در آسمان‌ها و زمين‌اند و در آنها، جبّارى جز تو نيست. تو پادشاه آنانى كه در آسمان‌ها و زمين‌اند و در آنها، جز تو پادشاهى نيست. تو را به نام بزرگت و فروغ چهره تابانت و به فرمان‌روايى ديرينت مى‌خوانم.

[١] شفع، در لغت به معناى جفت و دوگانه و در اصطلاح، نمازى دو ركعتى است كه به عنوان نافله شب خوانده مى‌شود.