ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٣ - و پرهيز از هر چه خدا خوش نمىدارد

٣٠٦. امام صادق ٧: روزه‌دارى، تنها پرهيز از خوردن و آشاميدن نيست. روزه، شرطى دارد كه نيازمند مواظبت است تا كامل شود، و آن، سكوت درونى است. آيا نمى‌شنوى كه مريم، دختر عمران، گفت: «من براى خدا، روزه‌اى نذر كرده‌ام. پس، امروز با هيچ انسانى سخن نمى‌گويم»، يعنى سكوت [مى‌كنم‌]. پس چون روزه گرفتيد، زبان‌هايتان را از دروغ نگه داريد، چشم‌هايتان را فرو بنديد، نزاع نكنيد، حسد نورزيد، غيبت نكنيد، ستيزه‌جويى نكنيد، دروغ نگوييد، آميزش نكنيد،[١] با هم مخالفت نكنيد، به هم خشم نگيريد، يكديگر را ناسزا نگوييد و دشنام ندهيد، در عبادتْ سستى نكنيد، جدال نكنيد، به تفرقه نگراييد، ستم نكنيد، با هم با سفاهت (با دل‌تنگى) رفتار نكنيد، همديگر را نيازاريد، از ياد خداوند و نمازْ غافل نشويد، پيوسته سكوت و بردبارى و شكيبايى و راستگويى پيشه كنيد، از اهل شَر دورى نماييد، و از سخن ناروا، دروغ، افترا، دشمنى، بدگمانى، غيبت و سخن‌چينى بپرهيزيد.

از آنان باشيد كه روى به آخرت دارند. چشم به راه روزهاى خود باشيد. منتظر آنچه خداوند به شما وعده داده است، باشيد. براى ديدار با خدا ره‌توشه برگيريد. آرامش و وقار و خشوع و خضوع داشته باشيد. فروتنىِ بنده بيمناك از مولايش را داشته باشيد. حيران و بيمناك و اميدوار، شيفته و هراسناك، خواستار و ترسناك باشيد، آن چنان كه دل‌ها را از عيب‌ها پاك، درون خويش را از آلودگى پيراسته، و بدن را از آلودگى، تميز مى‌نما.

چنان باش كه از غير خدا به خدا بيزارى بجويى و در روزه‌دارى‌ات، با سكوت همه‌جانبه از آنچه خداوند، تو را در نهان و آشكار از آن نهى كرده، با او دوستى كنى و در نهان و آشكارت از او به حق، خشيت داشته باشى و خود

[١] اگر چه همه نسخه‌هاى در دسترس به يك گونه‌اند، امّا احتمال دارد كه متن اصلى، به گونه‌اى ديگر باشد، زيرا سياق روايت، نهى از امور اخلاقى است.