ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢ - ويژگىها و بركات ماه رمضان

نردبان‌هايى قرار مى‌داديم كه از آن بالا بروند^ و براى خانه‌هايشان درها و تخت‌هايى كه بر آن تكيه زنند، قرار مى‌داديم^ و [نيز] انواع زيورها را. همانا همه اينها كالاى زندگى دنيايى است و سراى آخرت نزد پروردگارت براى تقواپيشگان است.

در حديث پيامبر ٦ نيز آمده است:

لَو أنَّ الدُّنيا كانَت تَعدِلُ عِندَ اللّهِ عز و جل جَناحَ بَعُوضَةٍ، ما سَقَى الكافِرَ، وَ الفاجِرَ مِنها شَربَةً مِن ماءٍ؛[١]

اگر نبود اين كه دنيا در نزد خدا برابر با بال پشه‌اى هم نيست، هرگز در آن، يك جرعه آب نيز به كافر و فاجر نمى‌نوشاند!

خداى متعال در ميهمان‌سراى رمضان، جان‌ها و روح‌هاى دوستانش را به ضيافت فرا خوانده است، نه بدن‌ها و وجود مادّى آنان را، و اين، ضيافتى است كه جز او، كسى ارزش آن را نمى‌داند. از اين رو خداى سبحان فرموده است:

الصَّومُ لى وَ أنَا أجزى بِهِ؛[٢]

روزه، از آنِ من است و من خود، پاداش آن را مى‌دهم.

از سوى ديگر، شرايط و آداب اين ميهمانى، بايد هماهنگ با ضيافت جان باشد و طعام و نوشيدنى آن، هماهنگ با ضيافت روح و هدف از آن نيز پديد آوردن تحوّل روحى و تجديد حيات معنوى انسان و تقويت بنيه روانى او.

در اين زمينه، عالم ربّانى مرحوم شيخ رضا (فرزند فقيه و فيلسوف و عارف بزرگوار، شيخ محمّدحسين اصفهانى) در الرسالة المجديّة در شرح اين سخن‌ پيامبر ٦ كه: «در اين ماه، به ميهمانى الهى دعوت گشته‌ايد و از اهل كرامت الهى

[١] الأمالى، طوسى: ٥٣١/ ١١٦٢، مكارم الأخلاق: ٢/ ٣٦٨/ ٢٦٦١، تنبيه الخواطر: ٢/ ٥٦، تحف العقول: ٤٠، الأمالى، صدوق: ٣٠٥/ ٣٤٨، التمحيص: ٤٩/ ٧٩؛ سنن الترمذى: ٤/ ٥٦٠/ ٢٣٢٠، المستدرك على الصحيحين: ٤/ ٣٤٢/ ٧٨٤٨ در دو منبع اخير،« و الفاجر» وجود ندارد، كنز العمّال: ٣/ ١٩٥/ ٦١٣٢.

[٢] براى آگاهى از منابع حديث ر. ك: ص ١٠٠، ح ١٠٨.