لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٣٢ - اقوال در نماز ميت بعد از تكبيرات

و محتمل است كه مراد اين باشد كه پى در پى فرست خيرات خود را بر ايشان و بر ما، بر ايشان به رحمت و بر ما به رحمت و توفيق و هدايت به درستى كه تو اجابت كننده دعاهايى و خداوندى كه خوبيها همه از تست اى بخشنده‌ترين بخشندگان.

(و يكبّر الرّابعة و يقول اللَّهمّ عبدك‌[١] و ابن عبدك و ابن امتك نزل بك و أنت خير منزول به اللَّهمّ انّا لا نعلم منه الّا خيرا و أنت اعلم به منّا اللَّهمّ ان كان محسنا فزد فى احسانه و ان كان مسيئا فتجاوز عنه و اغفر له اللَّهمّ اجعله عندك فى اعلى علّيّين و اخلف على اهله فى الغابرين و ارحمه برحمتك يا ارحم الرّاحمين ثمّ يكبّر الخامسة)

در فقه رضوى بعد از عنه اين است كه‌

و اغفر لنا و له اللَّهمّ احشره مع من يتولّاه و يحبّه و ابعده ممّن يتبرّاه و يبغضه اللَّهمّ ألحقه بنبيّك و عرّف بينه و بينه و ارحمنا اذا توفّيتنا يا اله العالمين.

و چون تكبير پنجم مى‌گويد بخواند رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ و اما ترجمه اصل و تكبير چهارم را مى‌گويد و اين دعا را مى‌خواند كه ترجمه‌اش اينست خداوندا بنده تو و پسر بنده تو و پسر كنيز تو به رحمت تو نازل شده است. و در فقه رضوى‌

نزل بساحتك‌

يعنى در فضاى رحمت تو نازل شده است و به درگاه تو آمده است و تو بهترين كسانى كه به درگاه او نزول كنند از منعمانى كه به درگاه ايشان مى‌روند بواسطه عطاء خداوندا به درستى كه ما علم نداريم و نمى‌دانيم از او مگر خوبى را كه آن ايمانست و از باقى اعمال اگر چه بد باشد علم نداريم زيرا كه ممكن است كه تو بخشيده باشى‌

[١] هذا عبدك. خ.